“Wie heeft Suriname gered?” En misschien nog belangrijker: voor wie werd Suriname gered?

De afgelopen jaren heb ik duizenden pagina’s aan economische rapporten, IMF-documenten, begrotingen, schuldanalyses, statistieken en beleidsstukken bestudeerd. Hoe dieper ik in de cijfers dook, hoe sterker één vraag zich aan mij opdrong. Het is dezelfde vraag die uiteindelijk de titel van mijn nieuwe boek werd: Wie Heeft Suriname Gered? Click op de link om het boek interactief te lezen: SurinameNu Boekenbibliotheek

Op het eerste gezicht lijkt dat een eenvoudige vraag. Voorstanders van de regering-Santokhi zullen zeggen dat het antwoord voor de hand ligt. Tegenstanders zullen het tegenovergestelde beweren. Maar juist daarom heb ik dit boek geschreven. Niet om een politieke partij gelijk te geven. En ook niet om oude politieke oorlogen opnieuw uit te vechten. Ik heb dit boek geschreven omdat ik geloof dat de geschiedenis van Suriname eerlijk verteld moet worden, gebaseerd op feiten, cijfers en context. Want wie de periode tussen 2020 en 2025 serieus bestudeert, kan

niet anders dan erkennen dat Suriname werd geconfronteerd met een van de zwaarste periodes uit zijn moderne geschiedenis.

Het boek is gratis beschikbaar voor alle Surinamers

Voordat ik verder ga, wil ik iets benadrukken dat voor mij belangrijk is. Kennis mag geen privilege zijn van mensen met geld. Daarom heb ik besloten dit boek gratis beschikbaar te stellen voor iedere Surinamer, student, onderzoeker, beleidsmaker en geïnteresseerde burger. Het boek kan eenvoudig worden gelezen op een mobiele telefoon, tablet of computer en is gratis te downloaden via:

SurinameNu Boekenbibliotheek

Mijn wens is dat zoveel mogelijk Surinamers zelf de feiten kunnen lezen, de cijfers kunnen beoordelen en hun eigen conclusies kunnen trekken over een van de meest bepalende periodes uit de moderne Surinaamse geschiedenis.

De Perfecte Storm Die Suriname Trof

In het boek beschrijf

ik de situatie van 2020 als een economische Black Swan. Voor mensen die niet bekend zijn met die term: een Black Swan is een uitzonderlijke gebeurtenis die vrijwel niemand volledig ziet aankomen, maar die achteraf enorme gevolgen blijkt te hebben gehad. Suriname kreeg in 2020 niet één crisis over zich heen, maar drie tegelijkertijd.

Allereerst was er de economische erfenis van de jaren daarvoor. Een staatsschuld die volledig uit de hand was gelopen. Internationale reserves die vrijwel waren verdwenen. Verzwakte staatsinstituten. Een economie die steeds afhankelijker was geworden van leningen en steeds minder van productie.

Daar bovenop kwam COVID-19. De Surinaamse economie kromp met 12,3 procent. Dat was niet zomaar een recessie. Dat was de zwaarste economische terugval die ons land in de moderne geschiedenis heeft meegemaakt.

En alsof dat nog niet genoeg was, volgde vervolgens een valutacrisis die de inflatie

boven de zestig procent bracht. Binnen korte tijd zagen burgers hun koopkracht verdampen. Winkels moesten prijzen voortdurend aanpassen. Ondernemers verloren overzicht. Gezinnen moesten keuzes maken tussen voedsel, stroom of schoolkosten. Wanneer ik vandaag terugkijk naar die periode, dan kom ik steeds weer tot dezelfde conclusie: geen enkele regering zou onder die omstandigheden een gemakkelijke opdracht hebben gehad.

De Vraag Die We Niet Meer Durven Stellen

Een van de belangrijkste vragen die ik in dit boek probeer te beantwoorden, is of Suriname in 2020 feitelijk failliet was. Dat is geen politieke vraag. Dat is een economische vraag.

Wanneer een land een staatsschuld heeft die meer dan 120 procent van het bruto binnenlands product bedraagt, wanneer reserves zijn uitgeput, wanneer schuldeisers hun vertrouwen verliezen en wanneer de economie zich in vrije val bevindt, dan moet men de moed hebben om de werkelijkheid onder

ogen te zien.

Veel politieke discussies in Suriname worden gevoerd alsof die context niet heeft bestaan. Alsof de regering-Santokhi begon aan een normaal bestuurstraject. De cijfers vertellen een ander verhaal. En daarom vond ik het belangrijk om die uitgangspositie zorgvuldig vast te leggen. Geschiedenis begint namelijk niet op het moment dat wij dat politiek handig vinden.

Wat Zelfs Critici Moeilijk Kunnen Ontkennen

Na jarenlang onderzoek kom ik tot de conclusie dat Suriname er in 2025 macro-economisch sterker voor stond dan in 2020. Dat betekent niet dat alle problemen zijn opgelost. Het betekent niet dat iedereen erop vooruit is gegaan. En het betekent zeker niet dat de bevolking geen offers heeft gebracht. Maar het betekent wel dat de economische vrije val werd gestopt.

Schulden werden geherstructureerd. Internationale reserves namen toe. De begrotingsdiscipline verbeterde. De relatie met internationale financiële instellingen

werd hersteld. En misschien nog belangrijker: het fundament werd gelegd waarop de toekomstige olie-economie kan worden gebouwd. Dat zijn geen politieke slogans. Dat zijn feiten die terug te vinden zijn in de cijfers.

Juist daarom heb ik ervoor gekozen om in dit boek niet te schrijven vanuit politieke voorkeur, maar vanuit economische werkelijkheid.

De Donkere Kant Van Het Herstel

Tegelijkertijd zou het oneerlijk zijn om alleen over het herstel te schrijven en te zwijgen over de prijs die daarvoor werd betaald. Sterker nog, misschien is het hoofdstuk over armoede en ongelijkheid wel het belangrijkste hoofdstuk van het hele boek.

Want terwijl de macro-economische indicatoren verbeterden, verslechterde voor veel gewone Surinamers de dagelijkse werkelijkheid. De inflatie van meer dan zestig procent trof niet iedereen op dezelfde manier. Wie vermogen had, kon zich beschermen. Wie spaargeld in buitenlandse valuta had,

kon een deel van de schade opvangen. Maar voor de marktverkoopster, de kleine ondernemer, de gepensioneerde en de alleenstaande moeder voelde het herstel vaak als een extra crisis bovenop een bestaande crisis. Elektriciteitssubsidies werden afgebouwd. Voedselprijzen stegen. Transportkosten namen toe. Huren werden duurder. Het dagelijks leven werd zwaarder. Dat zijn geen details. Dat zijn menselijke verhalen. En die verhalen verdienen net zoveel aandacht als begrotingscijfers en economische groeipercentages.

Ik heb destijds kritiek geuit op de onvoldoende zichtbare bescherming van de armste groepen tijdens het hervormingsproces. Niet omdat ik tegen hervormingen was, maar omdat ik geloof dat een samenleving de morele plicht heeft om haar zwakste burgers actief te beschermen wanneer moeilijke economische maatregelen noodzakelijk worden.

Het Ontbrekende Getal

Tijdens het schrijven van dit boek bleef één vraag mij achtervolgen. Waar stond precies hoeveel geld specifiek werd uitgetrokken voor de armste huishoudens

van Suriname?

Wij beschikten over uitgebreide cijfers over schulden, reserves, begrotingen en inflatie. Maar waar waren de duidelijk traceerbare middelen die rechtstreeks terechtkwamen bij de meest kwetsbare groepen? Juist daar ligt volgens mij een van de belangrijkste lessen van de periode 2020-2025. Economisch herstel is noodzakelijk. Maar economisch herstel zonder voldoende sociale bescherming creëert nieuwe spanningen die later opnieuw tot politieke en economische instabiliteit kunnen leiden.

Waarom Dit Boek Niet Over Het Verleden Gaat

Veel mensen zullen dit boek lezen als een terugblik op de regering-Santokhi. Ik zie het anders. Voor mij gaat dit boek vooral over de toekomst. Suriname staat vandaag aan de vooravond van een nieuw tijdperk. De olie-industrie zal ons land de komende jaren veranderen. Maar olie alleen maakt een land niet rijk. Olie lost geen bestuurlijke problemen op. Olie creëert geen sterke instituties. Olie garandeert geen rechtvaardige

verdeling van welvaart. Juist daarom moeten wij begrijpen wat er tussen 2020 en 2025 is gebeurd. Want de echte vraag is niet hoeveel olie Suriname gaat verdienen. De echte vraag is of wij eindelijk geleerd hebben hoe wij een land moeten besturen zonder telkens opnieuw in dezelfde valkuilen te stappen.

Mijn Conclusie

Toen ik begon aan dit boek dacht ik dat ik een economische reconstructie zou schrijven van vijf turbulente jaren. Uiteindelijk ontdekte ik dat het boek over iets veel groters gaat.

Het gaat over verantwoordelijkheid. Het gaat over leiderschap. Het gaat over de prijs van slecht bestuur. Het gaat over de moed om moeilijke beslissingen te nemen. Maar bovenal gaat het over de vraag hoe een klein land met grote mogelijkheden telkens opnieuw wordt geconfronteerd met dezelfde fundamentele uitdagingen.

Daarom heb ik dit boek geschreven. Niet om

een definitief oordeel te vellen, maar om de feiten vast te leggen zodat toekomstige generaties zelf kunnen oordelen. De titel van het boek luidt Wie Heeft Suriname Gered?

Na vijf jaar onderzoek ben ik ervan overtuigd geraakt dat er nog een belangrijkere vraag bestaat: Heeft Suriname eindelijk geleerd hoe het zichzelf kan redden?

Het boek kan eenvoudig worden gelezen op een mobiele telefoon, tablet of computer en is gratis te downloaden via:

SurinameNu Boekenbibliotheek

Dr. Ashwin Ramcharan

Disclaimer

De redactie van Chronos Times stelt ingezonden artikelen ter beschikking aan haar lezers om een diversiteit aan meningen en standpunten te bieden. De inhoud van dit artikel, inclusief alle geuite meningen en beweringen, valt volledig onder de verantwoordelijkheid van de auteur en weerspiegelt niet noodzakelijk de mening of het standpunt van de redactie.

De redactie is niet aansprakelijk voor de juistheid van de informatie of voor eventuele gevolgen die voortvloeien uit de inhoud van dit stuk.

Redactie Chronos