Harish, je wordt getest...

‘No test me.’ Met die ferme woorden waarschuwde minister van Justitie en Veiligheid Harish Monorath criminelen dat hij hard zou optreden. Geen spelletjes met de wet. Maar Harish, nu word je zelf getest. Niet door criminelen, maar door een arbeidsovereenkomst die jouw handtekening draagt.

Als voormalig president-commissaris van de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS) ondertekende Monorath een overeenkomst met Wendy Jap-A-Joe, die bij presidentieel besluit voor vijf jaar tot directeur was benoemd. Naast die benoeming ligt nu een arbeidsovereenkomst, gedateerd 1 november 2021, waarin een dienstverband voor onbepaalde tijd is vastgelegd. En wat voor een overeenkomst!

Een bruto maandsalaris van USD 4.000, exclusief premies en toelagen. Belastingvrije vergoedingen, gratificaties, vakantietoelagen, medische voorzieningen, een dienstauto die bij beëindiging kosteloos mag worden overgenomen en andere financiële voordelen. Bij beëindiging door TAS, anders dan wegens plichtsverzuim, geldt volgens het document een opzegtermijn van ten minste 24 maanden. In de omschreven situatie is zelfs uitbetaling van 36 maanden salaris met emolumenten opgenomen.

Een wurgcontract, als deze bepalingen rechtsgeldig blijken te zijn. Maar wie heeft namens de publieke instelling zulke verstrekkende verplichtingen goedgekeurd?

De Wet Telecommunicatievoorzieningen bepaalt dat de arbeidsvoorwaarden van de directeur worden vastgesteld door de bevoegde minister, nadat de Raad van Commissarissen is gehoord en de Raad van Ministers goedkeuring heeft verleend. Een president-commissaris kan die wettelijke procedure niet zomaar vervangen door zijn handtekening.

Volgens de beschikbare informatie zijn noch de vorige noch de huidige minister van Transport, Communicatie en Toerisme bekend met deze arbeidsovereenkomst. Ook voormalige commissarissen en de president, zouden er niets van weten. Als dat klopt, hoe kon een contract met zulke financiële gevolgen buiten hun zicht blijven? Harish, waar zijn de goedkeuringen? Wie heeft jou gemachtigd?

Advocaat Gerold Sewcharan betwistte zondag namens de Raad van Commissarissen de rechtsgeldigheid van het contract. Hij ging verder en stelde dat de overeenkomst mogelijk later is opgesteld dan de vermelde datum. Antedatering is een ernstige beschuldiging, geen bewezen feit. Juist daarom moeten het oorspronkelijke document, de besluitvorming en de ondertekening grondig worden onderzocht.

Rechter Robert Praag heeft maandag de vorderingen van Jap-A-Joe afgewezen en haar verboden nog namens TAS op te treden. Zij moet het gebouw verlaten en werkgerelateerde zaken binnen 24 uur overdragen. De gewraakte arbeidsovereenkomst is voorlopig buiten werking gesteld. Over de rechtsgeldigheid ervan moet nog in een bodemprocedure worden beslist.

De rechter heeft dus niet vastgesteld dat het contract vals of geantedateerd is. Maar zijn beslissing maakt de vragen over de totstandkoming ervan niet minder dringend.

Daar komt een andere kwestie bij. Salarissen, toelagen en emolumenten zouden rechtstreeks door TAS zijn betaald, buiten Cebuma om. Jap-A-Joe was bovendien procuratiehouder. Wie controleerde deze betalingen? Wie autoriseerde ze? En op basis van welke rechtsgeldig vastgestelde arbeidsvoorwaarden?

Er moet een grondige financiële en bestuurlijke controle bij TAS plaatsvinden. Het gaat om een autoriteit waar jaarlijks miljoenen Amerikaanse dollars binnenkomen. Hoeveel is in de afgelopen jaren daadwerkelijk ontvangen? Waaraan is dat geld besteed? Welke bedragen gingen naar salarissen, toelagen, contracten, buitenlandse reizen en andere voorzieningen? En vooral: hoeveel van die miljoenen is teruggevloeid naar de staatskas?

Die vragen verdienen antwoorden op basis van gecontroleerde jaarrekeningen, bankafschriften, bestuursbesluiten en onafhankelijke accountantsrapporten. Niet alleen de positie van één directeur moet worden onderzocht, maar het volledige financiële

beheer en het toezicht daarop.

Monorath hoeft niet op voorhand schuldig te worden verklaard. Maar als minister die anderen streng aanspreekt op naleving van de wet, moet hij zelf volledige openheid geven over zijn rol. Zijn handtekening staat onder een document waarvan de juridische grondslag ter discussie staat. De TAS is geen privébezit van een directeur of president-commissaris. Publieke middelen vragen om publieke verantwoording.

Harish, je zei: ‘No test me.’ Maar wie anderen aan de wet houdt, moet zelf ook tegen het licht kunnen.

Nita Ramcharan