Mijn loyaliteit voor Chan
| starnieuws | Door: Redactie
Wat mij daarna vooral aansprak, was de samenwerking binnen de combinatie Nieuw Front. Vier etnisch verschillende kernpartijen, die historisch vaak tegenover elkaar stonden, wisten zich te bundelen. Voor mij stond dat symbool voor een vorm van noodzakelijke eenheid in Suriname.
Mijn echte betrokkenheid ontstond met de opkomst van Chan Santokhi. Toen hij, na zijn opleiding in Nederland, terugkeerde naar Suriname, begon ik hem subtiel te volgen. Ik herkende in hem eigenschappen als rechtvaardigheid,
Hoewel ik mij eerder niet binnen de kringen van de VHP bewoog, voelde ik mij steeds meer aangetrokken tot de partij. Mijn betrokkenheid groeide uit tot actieve inzet. In die periode ontstond ook het begrip Santonisten mensen die zich sterk verbonden voelden met de visie en persoonlijkheid van Santokhi.
Binnen mijn omgeving werd ik soms symbolisch Hanuman genoemd, een verwijzing naar de dienaar van God Ram uit de hindoeïstische traditie, als metafoor voor mijn inzet voor Santokhi en de VHP. Ik heb mij altijd met volle overtuiging ingezet, zonder vergoeding, zowel in Suriname als in Nederland.
Mijn bijdragen waren breed: van fotografie en media tot het mede organiseren van activiteiten. Ik ontwierp het V7-logo en gaf het VHP-symbool, de olifant, een visuele impuls. Daarnaast werkte ik mee aan grafische uitingen en verkiezingscampagnes. Wanneer Santokhi in Nederland was, was ik nauw betrokken en aanwezig.
Tijdens mijn vakanties, waar ik ook was, keken mijn partner en ik altijd uit naar kleine souvenirs om mee te nemen voor Chan. Het werd, zeker toen hij president was, steeds moeilijker om hem persoonlijk te ontmoeten. Zijn agenda liet dat nauwelijks toe. Toch lukte het mij elke keer weer wanneer ik voor een korte periode in Suriname was. Die momenten, hoe kort ook, bleven bijzonder.
De laatste foto die ik van hem maakte, was op 9 november 2025 in Hotel Van der Valk Den Haag Wassenaar. Achteraf is dat een bijzonder moment gebleken.
Of wij vrienden waren?
Nee. Maar het voelde als familie. Als broers, met wederzijds respect. Zonder dat het de bedoeling was, werd ook mijn gezin hierin meegenomen. Ik was vaak bezig met Chan en de VHP, niet alleen buitenshuis, maar ook thuis. Op mijn verjaardagen kreeg ik van mijn dochters speelgoedolifantjes, of ze maakten iets met een olifant, bijvoorbeeld geborduurd. Op verjaardagen van Chan gaf ik hem persoonlijke geschenken: getekende portretten of spirituele cadeaus zoals een maanlamp.
Het bericht van zijn overlijden bereikte mij op een moment dat ik zelf in het ziekenhuis lag, herstellende van een zware operatie. Dat maakte het verlies extra intens. En zelfs nu voelt het soms nog onwerkelijk, alsof het om een fakebericht gaat. Ongelooflijk! Zonder mijn ogen te sluiten zie ik hem nog steeds voortdurend voor me.
Een paar dagen terug kreeg ik via een appbericht de vraag van een organisatie of ik een flyer kon maken voor een memoriam-bijeenkomst voor Chan. Ik kon geen nee zeggen. Ondanks dat ik kortademig was en door de pijn heen moest, lukte het mij om liggend, via mijn mobiel, toch iets te ontwerpen. Ik heb het altijd gedaan. Waarom zou ik juist nu, op het moment dat afscheid moet worden genomen van zijn stoffelijk overschot, afhaken?
Ik zal zijn overlijden als een groot gemis blijven ervaren. Voor mij laat Chan Santokhi een duidelijke leegte achter. Wie zal ik nu dienen? Op dit moment zie ik in Suriname niemand die zijn rol en betekenis op dezelfde manier kan invullen. Wie weet?
Bhai Chan,
Rust zacht. U heeft zich compleet gegeven voor Suriname en de Surinamers in de diaspora. Tot ziens in het Nirvana.
Uw Sewak,
Ranjan Akloe
| starnieuws | Door: Redactie
