Simons: bosrijke landen moeten eerlijker toegang krijgen tot klimaatfinanciering

President Jennifer Simons heeft dinsdag in New York gepleit voor een eerlijker internationaal systeem van klimaatfinanciering voor landen zoals Suriname, die grote delen van hun bos behouden. Volgens de president mogen landen met veel bos en weinig ontbossing niet eerst natuur verliezen voordat internationale financiële instellingen de waarde van hun bosbescherming erkennen.

Dit zei Simons tijdens het algemene debat van de 81ste Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, dat op 22 september in New York begon.

Suriname bevindt zich volgens de president in een bijzondere positie. Het land is koolstofnegatief en heeft meer dan 90 procent bosbedekking. Daarmee behoort Suriname volgens haar tot de meest beboste landen ter wereld.

De president vindt dat landen die hun bossen grotendeels intact hebben gehouden daarvoor beter moeten worden beloond. Het huidige systeem moet volgens haar meer rekening houden met de waarde die deze bossen wereldwijd hebben.

Kosten bosbescherming niet alleen voor Suriname Simons

stelde dat de kosten van natuurbehoud niet uitsluitend kunnen worden gedragen door landen die ecosystemen beschermen waarvan de voordelen wereldwijd worden gedeeld.

Zij zette daarom haar pleidooi voor rechtvaardige en effectieve klimaatfinanciering voort. De druk op het Surinaamse bos is volgens de president inmiddels groter dan toen zij dit onderwerp eerder bij de Verenigde Naties aan de orde stelde.

Suriname heeft dit standpunt ook eerder internationaal uitgedragen. Tijdens de 80ste Algemene Vergadering stelde Simons al dat landen met veel bos en weinig ontbossing betere en voorspelbare toegang tot klimaatfinanciering moeten krijgen. Daarbij wees zij erop dat bosbehoud niet alleen een nationale verantwoordelijkheid kan zijn wanneer de klimaatvoordelen wereldwijd worden ervaren.

Bos concurreert met natuurlijke rijkdommen De financiële kwestie wordt volgens Simons urgenter doordat het bos onder toenemende economische druk staat. Zij wees op natuurlijke hulpbronnen zoals goud, diamanten en andere kostbare mineralen, die concurreren met het behoud van het regenwoud.

Daar komt volgens haar inmiddels een nieuwe bedreiging bij: plannen om delen van het Surinaamse regenwoud vrij te maken voor grootschalige landbouw. De regering werkt daarom aan juridische en institutionele maatregelen om het bos en de directe leefomgeving van inheemse en tribale gemeenschappen beter te beschermen.

Simons maakte daarmee duidelijk dat Suriname zijn hoge bosbedekking wil behouden, maar vindt dat de internationale gemeenschap daar financieel meer verantwoordelijkheid voor moet dragen.