Afbreken is makkelijk, herbouwen niet
| chronostimes | Door: Redactie
Wat de winnaars van de Amerikaanse midterms kunnen leren van een klein land
Als ambassadeur was ik uitgenodigd voor een diner met een groep Amerikaanse bankiers en financiële toezichthouders. De tarievenoorlog van de regering-Trump woedde volop, de eerste hardvochtige deportaties en de onmenswaardige behandeling van migranten domineerden het nieuws, en in de wandelgangen tekenden zich de contouren af van een nieuwe Monroe-doctrine. Ook Suriname kreeg aanvankelijk een importtarief van 10 procent opgelegd.
Mijn voorbereide antwoorden waren diplomatiek: ik mengde mij niet in de binnenlandse politiek van een land waar ik niet eens was geaccrediteerd. Maar naarmate de avond vorderde, werd die terughoudendheid op de proef gesteld. De vraag werd steeds explicieter: hoe kijkt men in Caribische en Latijns-Amerikaanse diplomatieke kringen hier naar? Ik had daarover kort tevoren gesproken met collega-ambassadeurs. Mijn tekst bleef in de binnenzak.
Sommigen zullen dat aanmatigend vinden. Toch kunnen ook grote landen leren van de geschiedenis van kleine. Een klein land is als een laboratorium: wat elders decennia duurt, zie je hier in vergrote en versnelde vorm.
De valkuil van de euforie
Met die bril kijk ik naar de uitslag van de midterms van 3 november. De Democraten hebben beide Kamers van het Congres veroverd, met in het Huis de grootste meerderheid in bijna twintig jaar.
Maar ook Suriname kende zo’n moment. In november 1987 wonnen de oude politieke partijen, verenigd in het Front voor Democratie en Ontwikkeling, glansrijk: veertig van de eenenvijftig zetels. En toch werd die euforie niet omgezet in daden die op de lange termijn standhielden. Drie jaar later volgde de telefooncoup. Kortetermijnpolitiek en traditionele politiek wonnen het van langetermijndenken. We waren bezig met restauratie, niet met innovatie.
Dat is de valkuil voor de Democraten: denken dat herstel van het oude hetzelfde is als bouwen aan het nieuwe. Wie na een storm alleen de oude dakpannen teruglegt, staat bij de volgende storm opnieuw in de regen.
Een competitie van ideeën
Die les geldt evengoed voor ons eigen huis, in het bijzonder de VHP. Ik raakte zeer geïnspireerd door een LinkedIn-post van
Daarom zie ik de strijd om het VHP-voorzitterschap niet als een strijd tussen personen, maar als een competitie van ideeën. Uit oogpunt van transparantie: ik steun Armand Achaibersing, voormalig minister van Financiën namens de VHP. Ik kijk daarbij bewust
Uit mijn gesprekken met hem blijkt waarom hij in mijn ogen de geschikte nieuwe voorzitter is:
• Zijn benadering zal van de VHP een nationale beweging maken, méér dan een politieke partij die op traditionele wijze punten wil scoren. Daarmee de partij gereed makendvoor de verkiezingen in 2030 of zoveel eerder als nodig.
• De bestuurssamenstelling waaraan wordt gewerkt, zal dat karakter van een waarachtige nationale partij/beweging tot uitdrukking brengen. De traditionele partijstructuur heeft haar langste tijd gehad.
• Zijn brede benadering biedt ruimte om uiteindelijk te komen tot één gezamenlijke bestuurslijst, waaraan hij met vertrouwen leiding kan geven.
Ik hoop van harte dat Marciano Dasai zijn visie weet over te dragen door mee te bouwen aan die brede beweging.
Hoe moeilijk is dat?
De vraag is nu of het de heethoofden in onze eigen gelederen lukt het anders te doen: luisteren en in dialoog gaan, in plaats van in het wilde weg om zich heen te schieten met persoonlijke aanvallen en besmeuringen.
Als we dat weten op te brengen, dan kunnen de Democraten in de Verenigde Staten veel leren van een kleine partij als de VHP in Suriname. Eerst luisteren, en dan doen waar kiezers om vragen: geen corruptie, veiligheid van huis en haard, goed onderwijs, goede gezondheidszorg en een eerlijk aandeel in de opbrengsten van onze nationale hulpbronnen.
Hoe moeilijk is dat?
Rajendre Khargi Born in Suriname, serving the world!
DISCLAIMER
Een columnist schrijft op eigen titel en onder eigen verantwoordelijkheid.| chronostimes | Door: Redactie
