Selectieve verontwaardiging? Wie komt op voor álle vrouwen?

Cedric van Samson zette met één uitspraak het politieke huis in brand. “Nooit meer een vrouw als president.” Een uitspraak die terecht discussie oproept, omdat een bestuurder beoordeeld moet worden op beleid en niet op geslacht. Maar daarna gebeurde iets opmerkelijks.

De verontwaardiging leek groter dan de bereidheid om ook andere pijnlijke hoofdstukken onder ogen te zien. Een genderdeskundige zou stellen dat geloofwaardigheid begint bij consequent zijn. Wie opkomt voor vrouwen, hoort dat altijd te doen. Niet alleen wanneer een politicus een ongelukkige uitspraak doet, maar ook wanneer vrouwen hun echtgenoten verliezen door politiek geweld, wanneer moeders zonen begraven, wanneer kinderen zonder vader opgroeien en weduwen achterblijven.

Selectieve verontwaardiging verzwakt de boodschap van iedere vrouwenbeweging. Suriname kent een geschiedenis waarin politieke conflicten diepe littekens hebben achtergelaten. Daarover zwijgen uit partijtrouw of politieke berekening helpt niemand. Verdriet kent geen partijkleur. Een

weduwe vraagt niet of de kogel links of rechts was. Een wees stemt niet op geschiedenis. Die leeft ermee.

Politiek is geen theater waarin men alleen huilt wanneer de camera draait. Wie gelijkheid eist, moet dezelfde morele meetlat gebruiken voor vriend en vijand. Anders wordt emancipatie een verkiezingsposter en rechtvaardigheid een partijvlag.

Vrouwen moeten blijven spreken. Hard. Duidelijk. Maar over álles. Niet alleen over wat vandaag politiek voordeel oplevert. Want wie alleen protesteert wanneer het uitkomt, verdedigt uiteindelijk geen vrouwen, maar slechts een politieke kleur.