AUTORITEITEN STARTEN ONDERZOEK NAAR VERVUILD WATER SARAKREEK ONDANKS DECENNIALANGE DOCUMENTATIE VAN GOUDWINNING

Foto: Skalians te Sarakreek 2016

De inschakeling van de Nationale Milieu Autoriteit (NMA) door districtscommissaris Gregory van der Kamp van Brokopondo om de vervuiling en vissterfte in het Sarakreekgebied te onderzoeken, volgt op meldingen van de gemeenschappen van Bakoe en Lebidoti op 12 en 13 november tijdens krutu’s met minister Miquella Huur van Regionale Ontwikkeling.

Hoewel de autoriteiten nu overgaan tot een formeel onderzoek naar de oorzaak van de waterverontreiniging, wijzen decennia aan wetenschappelijke en overheidsrapporten uit dat de ecologische aantasting van dit stroomgebied een langdurig en gedocumenteerd proces is. De Sarakreek vormt een directe zijtak en watertoevoer van het Prof. dr. ir. W.J. van Blommesteinmeer (Brokopondostuwmeer) en geldt al sinds de jaren negentig als een van de meest intensief bewerkte regio’s voor kleinschalige en semi-industriële goudwinning in Suriname. Onderzoeken van onder meer de Anton de Kom Universiteit van Suriname (AdeKUS), het Nationaal Zoölogisch Collectie Suriname (NZCS) en het voormalige Nationaal

Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (NIMOS) hebben in de afgelopen twintig jaar herhaaldelijk aangetoond dat de goudsector in Brokopondo leidt tot extreme vertroebeling van rivierwater en verhoogde kwikconcentraties in sediment en visstand.

Uit eerdere waterkwaliteitsmetingen en studies van de Stichting voor Bosbeheer en Bostoezicht (SBB) en het programma Suriname Conservation Foundation (SCF) blijkt dat het grootschalig omwoelen van rivierbeddingen door skalians en pontons langs de Sarakreek direct resulteert in zuurstofgebrek in het water, wat een bekende directe oorzaak is van acute vissterfte. Daarnaast bevestigen rapporten van de Geologisch Mijnbouwkundige Dienst (GMD) en de Ordening Goudsector (OGS) dat een groot deel van de mijnbouwactiviteiten in dit gebied plaatsvindt zonder naleving van milieuvoorschriften.

De huidige noodzaak om via de NMA vast te stellen waarom het rivierwater vervuild is en vissen sterven, staat daarmee in contrast met de reeds beschikbare overheidsdata over de impact van mijnbouw op de waterwegen rond het

stuwmeer.

Terwijl de bewoners van Lebidoti en Bakoe afhankelijk zijn van dit oppervlaktewater voor hun dagelijkse levensonderhoud en visvangst, tonen eerdere inventarisaties van het Bureau voor Openbare Gezondheidszorg (BOG) aan dat kwikbelasting en vervuild rivierwater in het binnenland al jaren een structureel volksgezondheidsrisico vormen dat verdere handhaving vereist.

UNITEDNEWS