Van der San blundert met aanval op NDP-voorzitter Adhin; presenteert juridische onjuistheden als feiten
| surinamevandaag | Door: Redactie
Wat Eugène van der San onlangs over NDP-voorzitter teven voorzitter van de De Nationale Assemblée Ashwin Adhin heeft verkondigd, is niet alleen politiek opvallend, maar vooral juridisch beschamend. Van der San die zich graag presenteert als staatsrechtelijk autoriteit, rechtsstatelijk geweten en criticus van iedereen die volgens hem de wet verkeerd uitlegt, is nu zelf opzichtig uitgegleden op een punt dat een eerstejaars rechtenstudent nog correct zou moeten kunnen formuleren.
Van der San stelde in een publieke bespreking dat Adhin ‘veroordeeld is geweest’, later in hoger beroep zou zijn vrijgesproken en vervolgens schadeloosstelling zou hebben gekregen. Op
Adhin liet die aanval niet passeren en reageerde publiekelijk fel. Volgens hem is de juridische werkelijkheid glashelder: in eerste aanleg is hij integraal vrijgesproken en in hoger beroep is het Openbaar Ministerie door het Hof niet-ontvankelijk verklaard. Er is dus geen veroordeling die rechtskracht heeft. Punt. Wie hem dan toch
En precies daar zit het pijnlijke voor Van der San. Niet een toevallige praatjesmaker, maar uitgerekend hij — die anderen voortdurend de les leest over recht, procedures en staatsrecht — had beter moeten weten. Veel beter zelfs. Van een jurist mag worden verwacht dat hij zorgvuldig omgaat met terminologie. Van iemand die zich voortdurend beroept op kennis, ervaring en inzicht, mag je al helemaal niet verwachten dat hij zulke zware kwalificaties juridisch slordig, of erger nog misleidend, de wereld in slingert.
Dat maakt deze uitglijder extra pijnlijk. Want Van der San viel niet zomaar iemand aan. Hij viel een prominente NDP’er aan. Sterker nog: de voorzitter van de partij waarvoor Van der San propaganda maakt. En niet op basis van een politieke analyse of inhoudelijk verschil van inzicht, maar met een juridisch onjuiste voorstelling van zaken die als feit werd gebracht. Dat is niet scherp. Dat is niet moedig. Dat is gewoon roekeloos.
Het wordt nog wranger als men bedenkt dat Van der San anderen regelmatig verwijt dat zij de wet niet begrijpen, de rechtsstaat geweld aandoen of onzorgvuldig opereren. Maar als hij zelf op zo’n fundamenteel punt uit de bocht vliegt, verliest die verheven houding ineens veel van haar glans. Dan blijft vooral het beeld over van iemand die graag met juridische grootspraak strooit, maar zelf niet immuun blijkt voor forse missers.
Wie kritiek wil leveren op Adhin, mag dat doen. Politiek debat hoort scherp te zijn. Maar wat niet kan, is een juridisch onhoudbare kwalificatie gebruiken om iemand publiekelijk te beschadigen. Daar zit precies de kern van deze zaak. Niet dat Van der San kritisch was, maar dat hij een onjuistheid als vaststaand feit presenteerde en daarmee de grens tussen analyse en misleiding gevaarlijk liet vervagen.
Binnen de NDP zal men zich intussen ongetwijfeld afvragen wat Van der San hiermee dacht te bereiken. Want als een partijprominent zijn eigen voorzitter op basis van juridische onzin openlijk in diskrediet probeert te brengen, dan straalt dat niet alleen op hemzelf af, maar ook op de partij. Zoiets oogt niet als kracht, maar als interne ontregeling. Niet als gezag, maar als beschadigend amateurisme.
Adhin sloeg daarom terecht terug met de opmerking dat iedereen recht heeft op een mening, maar niemand het recht heeft om juridische onjuistheden als feiten te presenteren. Dat is een directe en terechte terechtwijzing aan het adres van Van der San. Want precies dat is wat hier is gebeurd.
De slotsom is hard, maar onvermijdelijk: Van der San heeft zich hier niet geprofileerd als staatsrechtelijk autoriteit, maar als iemand die in zijn aanvalslust vergat dat feiten er nog altijd toe doen. En wie anderen constant de maat neemt, maar zelf zo opzichtig blundert, maakt vooral één ding duidelijk: de grootste klap in deze kwestie kwam niet voor Adhin, maar voor zijn eigen geloofwaardigheid.
| surinamevandaag | Door: Redactie
