“TOREN JAP WEER BEMAND NA SPOEDOVERLEG KABINET: HOE EEN TEKORT VAN 60 VERKEERSLEIDERS DE NATIONALE TROTS GIJZELT”

Crisis in de Verkeerstoren: Waarom Suriname’s ‘Gateway’ Wankelt op een Kaartenhuis van Beloftes

De recente chaos rondom de Johan Adolf Pengel (JAP) Internationale Luchthaven, waarbij Surinam Airways (SLM) genoodzaakt was haar vluchtschema’s rigoureus om te gooien, is meer dan een logistieke blunder. Het is het symptoom van een chronische ziekte binnen de Surinaamse luchtvaartsector. Terwijl president Jennifer Simons op het laatste moment ingrijpt om de toren weer bemand te krijgen na spoedoverleg met de bond SATCA, rijst de prangende vraag of ad-hoc crisismanagement de nieuwe standaard voor onze nationale veiligheid is geworden.

De realiteit op de werkvloer is immers onthutsend: waar internationale standaarden tachtig operationele luchtverkeersleiders voorschrijven, opereert Suriname momenteel met slechts twintig professionals. Dit betekent dat de “Gateway to Suriname” draait op een kwart van haar noodzakelijke capaciteit, een situatie die niet alleen de betrouwbaarheid van de nationale carrier schaadt, maar ook het internationale imago van het land als veilige

bestemming direct ondermijnt.

Hoewel het ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme (TCT) nu een ‘harde’ deadline van oktober 2026 hanteert voor normalisatie, voelt dit voor de duizenden gedupeerde passagiers als mosterd na de maaltijd. De start van de Basis Air Traffic Services-training in februari was een noodzakelijke stap, maar de vertraging van twee jaar door “financiële tekorten” is een onvergeeflijke beleidsfout geweest. In een sector waar veiligheid de absolute ondergrens is, mag financiële prioritering nooit ten koste gaan van de bezetting van de verkeerstoren.

Bovendien is de beoogde groei naar een bezettingsgraad van vijftig procent nog steeds een alarmsignaal; het is slechts de minimale drempel om totale uitval te voorkomen, maar het biedt geen enkele ruimte voor groei of veerkracht bij ziekte en de enorme werkdruk die momenteel op de huidige staf rust.

Kritisch constructief bezien moet de overheid verder kijken dan enkel het invullen van vacatures. Minister Raymond Landveld staat voor

de taak om de verbeterde arbeidsvoorwaarden niet alleen te beloven, maar ook direct te verzilveren om de schaarse expertise binnenboord te houden. Het is immers dweilen met de kraan open als nieuw talent wordt opgeleid terwijl ervaren krachten de sector verlaten vanwege een gebrek aan waardering. Tegelijkertijd is de technische staat van de apparatuur, zoals het radarsysteem, een tikkende tijdbom die evenveel aandacht behoeft als de personele bezetting. Een moderne luchtverkeersleider is immers slechts zo effectief als de instrumenten die hij bedient. De deadline van 2026 moet daarom niet alleen gaan over het tellen van koppen in de toren, maar over een integrale herstart van de Surinaamse luchtvaartautoriteit. Alleen door nu absolute prioriteit te geven aan zowel de menselijke als de technische factor, kan het vertrouwen van internationale luchtvaartautoriteiten worden hersteld en wordt voorkomen dat ons internationale visitekaartje een waarschuwing blijft voor de rest van de wereld.

UNITEDNEWS