HET GROTE WISSELGELD: IS VENEZUELA DE PRIJS VOOR EEN NIEUWE WERELDORDE TUSSEN TRUMP, POETIN EN XI?

OPINIE | EDWARD LEE

Terwijl de wereldbeelden van een gearresteerde Nicolás Maduro nog op ieders netvlies gebrand staan, begint de geopolitieke rook op te trekken en wordt een ijzingwekkend patroon zichtbaar.

Wat door velen wordt gezien als een impulsieve Amerikaanse actie, draagt alle kenmerken van een koelbloedig berekende herverdeling van de mondiale macht. Vooral de oorverdovende stilte valt op: noch Moskou, noch Peking heeft met de militaire of economische vuist op tafel geslagen na de buitenconstitutionele ontvoering van hun bondgenoot. Deze passiviteit is geen teken van zwakte, maar het bewijs van een vooropgezet plan. We zijn getuige van de definitieve installatie van een nieuw triumviraat tussen Donald Trump, Vladimir Poetin en Xi Jinping, waarbij de Europese Unie niet alleen buitenspel is gezet, maar simpelweg niet meer relevant is in de optelsom van de macht.

De kernvraag is waarom Rusland en China, die miljarden hebben geïnvesteerd in het regime van Maduro, toekijken terwijl

de Verenigde Staten hun invloedssfeer in Latijns-Amerika met brute kracht herstellen. Het antwoord ligt in de logica van de “Grote Ruil”. In deze nieuwe wereldorde worden natiestaten behandeld als fiches op een casinotafel. Het lijkt er sterk op dat Venezuela is opgeofferd als wisselgeld voor strategische concessies elders op de aardbol. Voor Poetin is het laten vallen van Maduro een kleine prijs als hij in ruil daarvoor de vrije hand krijgt in Oekraïne en de garantie dat de NAVO-invloed in Oost-Europa wordt teruggedrongen. Voor Xi Jinping biedt de Amerikaanse interventie in Venezuela het perfecte precedent voor Taiwan: als Washington het recht claimt om in de eigen achtertuin de orde te herstellen onder het mom van nationale veiligheid, wie kan Peking dan nog stoppen wanneer zij hetzelfde doen in de Zuid-Chinese Zee?

Deze stalling van een harde reactie wijst op een geheime afstemming waarbij de wereldkaart letterlijk in drieën is gedeeld. De

EU, die nog steeds vasthoudt aan internationale verdragen en diplomatieke protocollen, is in dit scenario een geopolitiek fossiel geworden.

De drie grootmachten hebben ingezien dat onderlinge directe confrontatie te kostbaar is en hebben gekozen voor een systeem van wederzijdse erkenning van elkaars invloedssferen. Trump krijgt de controle over de grootste olievoorraden ter wereld en een “geschoond” Amerikaans continent, Poetin krijgt zijn bufferzone in Europa, en Xi krijgt de hegemonie over Azië. De ontvoering van Maduro was hiermee de lakmoesproef voor deze nieuwe verstandhouding. Het feit dat er geen Russische vloot naar de Caraïben voer en dat China geen sancties afkondigde, bevestigt dat de deal al gesloten was voordat de eerste Amerikaanse laars de Venezolaanse grond raakte. De wereldorde van na 1945 is officieel dood; wat we nu zien is een rauw machtsblok dat de kaart van de 21e eeuw tekent met de pen van het eigenbelang, terwijl de rest van

de wereld verbijsterd toekijkt.

UNITEDNEWS