DE PARADOX VAN HET SURINAAMSE OFFER: WAAROM DE REKENING ALTIJD BIJ HET VOLK BELANDT

De recente weigering van president Simons om de leraren een loonsverhoging toe te kennen, legt een gapende wond in de Surinaamse samenleving bloot. Het argument dat een salariscorrectie de SRD direct zou doen ontwaarden, mag economisch dan een kern van waarheid bevatten, het verliest zijn morele kracht wanneer dezelfde regering toestaat dat de politieke top en de financiële sector buiten de schotlijnen blijven.

De PALU wijst in haar meest recente persbericht terecht op de scheve verhoudingen: terwijl van de burger “vaderlandsliefde” en geduld tot 2028 wordt gevraagd, blijven de enorme salarisverhogingen van DNA-leden en ministers, die tijdens de verkiezingscampagne nog als “asociaal” werden bestempeld, doodleuk gehandhaafd. Het feit dat sommige politici nu op sociale media pronken met persoonlijke giften aan behoeftigen, onderstreept slechts het falen van structureel sociaal beleid; het volk heeft recht op een leefbaar loon, niet op de genade van een politieke patron.

Deze ongelijkheid wordt nog schrijnder wanneer

men kijkt naar de miljarden aan rente die via Open Markt Operaties (OMOs) naar banken en verzekeraars vloeien. Het is een bittere pil voor de leraar, de verpleegkundige en de agent dat er wel financiële ruimte is om de kapitaalkrachtige sector te faciliteren, terwijl hun eigen koopkracht door de giga-inflatie tot op het bot is uitgehold. Toch is het te kort door de bocht om alleen de huidige regering de schuld te geven van deze economische ravage. De huidige inflatoire tijdbom is het resultaat van decennia aan wanbeleid door vrijwel álle voorgaande regeringen. Suriname kampt met een erfenis van ongebreidelde monetaire financiering, een overbezet ambtenarenapparaat dat als kiesvee werd ingezet, en een chronisch gebrek aan werkelijke productie.

Hierdoor is de economie aan de onderkant volledig scheefgezakt: de werkende klasse betaalt de prijs voor de schulden en de koersschommelingen van het verleden. President Simons staat voor de zware taak deze historische

puinhoop op te ruimen, maar zolang de politieke elite zichzelf ontziet en de kabinetstoelages laat doorlopen, blijft de roep om rechtvaardigheid luider dan de roep om geduld.

De weg naar de oliedollars van 2028 mag dan geplaveid zijn met goede voornemens, voor de gewone burger voelt het momenteel als een doodlopende weg waar de lusten naar de top gaan en de lasten naar de klaslokaal.

UNITEDNEWS