Voedselveiligheid vraagt om handelen en een juiste lezing van de wet
| starnieuws | Door: Redactie
Assembleelid Ann Sadi Met belangstelling heb ik kennisgenomen van de reactie van de heer Orlando Cairo op mijn artikel over de herhaalde Europese waarschuwingen voor bestrijdingsmiddelen in Surinaamse groenten. Ik ben erg blij met zijn reactie en verheug mij erover dat hij aangeeft het op diverse punten met mij eens te zijn en dat een grondige, technische discussie noodzakelijk is. Een dergelijke dialoog moeten we immers voeren op basis van een juiste lezing van de wet, waarbij de bescherming van de consument
Als volksvertegenwoordiger in De Nationale Assemblée is het mijn taak om primair het volksbelang te dienen. Dat betekent dat het onvervreemdbare recht van elke Surinamer op veilig voedsel vooropstaat. Het gaat er immers in de eerste plaats om wat wij hier in eigen land consumeren. Wat veilig is voor de Surinaamse consument, is vanzelfsprekend ook veilig voor de export. In het verleden zijn bij de totstandkoming van de Wet NIVS diverse consultatierondes gehouden, waarin alle adviezen zorgvuldig zijn gewogen. Dat het parlement destijds unaniem anders heeft beslist, betekent geenszins dat ambtelijk commentaar is genegeerd, maar wel dat het bredere volksbelang zwaarder woog. Weerstand tegen de oprichting van nieuwe instituten is niet uniek. Denk aan de begindagen van het VKI, dat inmiddels is uitgegroeid tot een internationaal erkend instituut. Het NIVS verdient diezelfde kans.
Hoewel de heer Cairo stelt dat de EU pas
Voor de wettelijke grondslag verwijs ik naar de Wet NIVS en de ontwerp-Levensmiddelenwet, in onderlinge samenhang. Artikel 5 bakent de taken helder af: het NIVS ziet toe
De kern van de zaak blijft wat mij betreft de vraag welke concrete maatregelen wij nemen om herhaling te voorkomen. Internationale notificaties vragen immers om direct onderzoek, gerichte bemonstering en strikte handhaving. Na de waarschuwingen van april en mei bleven concrete acties, zoals terugroepacties of publieke waarschuwingen, echter
Ann Sadi
Lid van De Nationale Assemblée
altijd ons gezamenlijke uitgangspunt moet zijn.
Als volksvertegenwoordiger in De Nationale Assemblée is het mijn taak om primair het volksbelang te dienen. Dat betekent dat het onvervreemdbare recht van elke Surinamer op veilig voedsel vooropstaat. Het gaat er immers in de eerste plaats om wat wij hier in eigen land consumeren. Wat veilig is voor de Surinaamse consument, is vanzelfsprekend ook veilig voor de export. In het verleden zijn bij de totstandkoming van de Wet NIVS diverse consultatierondes gehouden, waarin alle adviezen zorgvuldig zijn gewogen. Dat het parlement destijds unaniem anders heeft beslist, betekent geenszins dat ambtelijk commentaar is genegeerd, maar wel dat het bredere volksbelang zwaarder woog. Weerstand tegen de oprichting van nieuwe instituten is niet uniek. Denk aan de begindagen van het VKI, dat inmiddels is uitgegroeid tot een internationaal erkend instituut. Het NIVS verdient diezelfde kans.
Hoewel de heer Cairo stelt dat de EU pas
in 2030 een residucertificaat eist, is de realiteit weerbarstiger. De Europese maximumgehalten voor residuen gelden immers nu al voor alle groenten en fruit op de Europese markt, dus ook voor onze Surinaamse export. Bij recente steekproefcontroles zijn binnen een halfjaar al vier Surinaamse partijen afgekeurd. Bovendien kan de EU via Verordening 2019/1793 op elk moment verscherpte controles verplicht stellen, waarbij elke zending vooraf verplicht moet worden getest in een ISO 17025-geaccrediteerd laboratorium. Een dergelijke maatregel geldt inmiddels al voor kouseband uit India. Een fytosanitair certificaat van de NPPO biedt hiervoor geen uitkomst. Volgens internationale standaarden (ISPM 12) mogen dergelijke certificaten immers geen informatie over pesticidenresiduen bevatten. De NPPO gaat namelijk over plantgezondheid, terwijl residuen onder voedselveiligheid vallen, waarvoor het NIVS is opgericht.
Voor de wettelijke grondslag verwijs ik naar de Wet NIVS en de ontwerp-Levensmiddelenwet, in onderlinge samenhang. Artikel 5 bakent de taken helder af: het NIVS ziet toe
op landbouwpraktijken voor zover die raken aan voedselveiligheid en residunormen, terwijl de plantgezondheid bij de NPPO blijft. Artikel 6 kent het NIVS inspectie- en handhavingsbevoegdheden toe, en de artikelen 21 en 22 regelen bestuursdwang en dwangsommen. Wat de Raad van Toezicht betreft, is de samenstelling correct geregeld in artikel 17 en niet in artikel 20. De raad bestaat uit ministeriële directeuren, vertegenwoordigers van de agrarische sector en de voedselverwerkende industrie, en een consumentenvertegenwoordiger. Belangrijk om te benadrukken is dat de taken van de raad geen bedrijfsinspecties omvatten. Keuringen worden verricht door onafhankelijke inspecteurs die strikt gebonden zijn aan integriteitsregels (artikel 9).
De kern van de zaak blijft wat mij betreft de vraag welke concrete maatregelen wij nemen om herhaling te voorkomen. Internationale notificaties vragen immers om direct onderzoek, gerichte bemonstering en strikte handhaving. Na de waarschuwingen van april en mei bleven concrete acties, zoals terugroepacties of publieke waarschuwingen, echter
uit. De Surinaamse consument mag van ons als instituten en volksvertegenwoordigers verwachten dat officiële waarschuwingen direct worden omgezet in adequaat handelen!
Ann Sadi
Lid van De Nationale Assemblée
| starnieuws | Door: Redactie
