Suriname: Het land waar planten blijkbaar een probleem is!

Ik denk dat we een nieuwe toeristische slogan hebben voor Suriname:
'Welcome to Suriname: Land of immigrants, but please don't immigrate!

Want wat hebben we nu weer gepresteerd?

Een groep mennonieten komt naar Suriname. Vrouwen, kinderen, gezinnen die kennelijk landbouw willen bedrijven. Ze hebben plannen om te planten, te produceren en kennelijk ook een beetje veel bomen om te hakken. En wat doen wij?

In plaats van om de tafel te gaan zitten, duidelijke afspraken te maken, voorwaarden te stellen en een stevig landbouwbeleid te presenteren, gaan we over tot uitzetten!

Klaar! Koffers pakken! Kinderen meenemen! Volgende halte!

Suriname heeft gesproken! 

Maar even serieus: hebben we eigenlijk nog een ministerie van Landbouw of alleen een ministerie van 'Nee, dat mag niet'?

Want stel je eens voor dat we als land een beetje strategisch hadden nagedacht.

We hadden die mensen kunnen ontvangen met een mooi landbouwdossier:
'Welkom in Suriname. Wij hebben een eiwitprobleem. Onze kip, vlees en andere voedingsmiddelen zijn duur. We importeren ons voedsel tegen hoge kosten. Wij willen onze eigen productie stimuleren.

Dit zijn de beschikbare landbouwgronden. Dit zijn onze oude plantages. Hier staan infrastructuur, sluizen en voorzieningen die met een beetje investering opnieuw gebruikt kunnen worden.

Dit zijn de regels:

    Geen ongecontroleerde kaalkap.

    Geen vernietiging van beschermde natuur.

    Geen landbouw zonder goedgekeurd milieubeheerplan.

    Geen grondroof.

    Geen illegale uitbreiding.

    Verplichte naleving van Surinaamse arbeids- en milieuwetgeving.

    Productiequota en controle op wat daadwerkelijk wordt verbouwd.

    Duidelijke afspraken over binnenlandse voedselvoorziening en export.

Houdt u zich aan de regels? Dan bent u welkom om te produceren. Overtreedt u ze? Dan grijpen wij in.'

Kijk! Dat heet beleid. Dat heet daadkracht. Dat heet een land besturen!

Maar nee, wij hebben blijkbaar liever een persconferentie dan een productieplan. 

En dan komt het interessante gedeelte!

Waar is diezelfde daadkracht wanneer ons binnenland wordt vernietigd door illegale goudwinning?

Waar zijn de grote persconferenties wanneer concessies die ooit voor landbouwdoeleinden zijn uitgegeven, uiteindelijk in mijngebieden veranderen?

Waar is de verontwaardiging wanneer rivieren worden vervuild, bossen worden vernietigd en onze natuurlijke rijkdommen verdwijnen?

Waar is onze kordate aanpak wanneer groepen buitenlanders met elkaar op de vuist gaan, wanneer er met messen, kapotte flessen en vuurwapens wordt gevochten en wanneer ook Surinamers slachtoffer worden van geweld in het binnenland?

Daar lijkt het allemaal een stuk ingewikkelder.

En laat mij duidelijk zijn: Cubanen, Brazilianen, Surinamers, Mennonieten of wie dan ook: de wet moet voor iedereen gelden.

Wie geweld pleegt, wordt aangepakt. Wie illegaal mijnbouw bedrijft, wordt aangepakt. Wie onze natuur vernietigt, wordt aangepakt. Wie zich niet aan de wet houdt, moet de consequenties dragen.

Maar waarom lijken we soms zo daadkrachtig tegenover mensen die je met duidelijke regels aan tafel kunt krijgen, terwijl we bij veel grotere problemen jarenlang blijven vergaderen, discussiëren en wegkijken?

En trouwens, Suriname is toch een immigratieland?

Onze geschiedenis is gebouwd door mensen die van elders kwamen. Verschillende bevolkingsgroepen hebben hier hun thuis gevonden en meegebouwd aan wat Suriname vandaag is.

Zijn we dat nu vergeten?

Een land wordt niet sterk doordat het mensen wegstuurt. Een land wordt sterk doordat het regels maakt, die regels consequent toepast en investeerders duidelijkheid biedt.

Niemand zegt dat mennonieten carte blanche moeten krijgen om ons bos plat te leggen. Absoluut niet!

Maar als je landbouw wilt stimuleren, voedselproductie wilt verhogen en importafhankelijkheid wilt verminderen, dan moet je ook durven nadenken over hoe je mensen die willen produceren binnen een goed gereguleerd systeem kunt laten werken.

Geef ze een stuk bestaande landbouwgrond. Maak afspraken met 50 gezinnen. Stel strenge voorwaarden. Controleer ze. Laat ze produceren. En als ze de regels overtreden, stuur je niet alleen een briefje, maar treed je op.

Dat is toch niet zo moeilijk?

We kunnen blijkbaar wel mensen uitzetten, maar hebben we ook een plan om ons land vooruit te zetten?

Want anders blijven we straks met een prachtig bos, een lege landbouwsector, dure kip in de supermarkt en een regering die trots kan vertellen dat ze weer iemand heeft uitgezet.

Misschien moeten we voortaan bij iedere nieuwe groep die naar Suriname komt gewoon een welkomstpakket geven:

    Een exemplaar van de Grondwet.

    Een exemplaar van onze milieuwetgeving.

    Een kaart met beschikbare landbouwgronden.

    Een lijst met strenge voorwaarden.

    En natuurlijk een waarschuwing: Bij overtreding bent u niet welkom.

Zo moeilijk is het toch niet?

Suriname moet geen vrijplaats worden voor ongecontroleerde kaalkap, illegale mijnbouw of geweld. Maar Suriname moet evenmin een land worden dat kansen wegstuurt omdat het zelf niet in staat is duidelijke spelregels te maken en te handhaven.

WIJ HEBBEN GEEN TEKORT AAN BOS. WIJ HEBBEN EEN TEKORT AAN BELEID!

En misschien is dat wel de grootste kaalkap van allemaal: de kaalkap van onze bestuurlijke daadkracht. 

Wayne Keith Telgt