EEN WAARDIG AFSCHEID IN EEN MIST VAN ONDUIDELIJKHEID: WAAROM SURINAME RECHT HEEFT OP ANTWOORDEN

Het verscheiden van ex-president Chandrikapersad Santokhi en de plechtige uitvaartdienst op dinsdag 7 april 2026 hebben Suriname in een staat van rouw en reflectie gebracht, maar ook een prangende maatschappelijke discussie ontketend over de grenzen tussen privacy en publieke verantwoording.

Terwijl president Jennifer Simons in De Olifant met veel eerbied sprak over de voltooide taak van haar voorganger en zijn indrukwekkende loopbaan van hoofdcommissaris tot staatshoofd, blijft er een voelbare spanning boven de natie hangen door het uitblijven van een officiële doodsoorzaak. Als onderzoeksjournalist moeten we vaststellen dat juist het gewicht van de functie die Santokhi bekleedde en het diepe respect dat men voor zijn erfenis zou moeten hebben, vereisen dat er volledige transparantie wordt geboden over de omstandigheden van zijn heengaan op 30 maart 2026. Het argument dat dit een privézaak is voor de nabestaanden houdt in een volwassen democratie geen stand wanneer het gaat om een figuur die de

hoogste en meest veeleisende functie van het land heeft vervuld en die tot op het laatst actief was in De Nationale Assemblée.

De woorden van president Simons dat een president in zijn afwegingen vaak alleen staat, onderstrepen de eenzame hoogte van het ambt, maar dit mag niet worden verward met een gebrek aan verantwoording richting het volk na de dood. Het assembleelid Poetini Mielando Atompai heeft hierbij een cruciale snaar geraakt door te stellen dat het volk geen behoefte heeft aan sensatie of intrusieve details, maar wel aan de fundamentele zekerheid of er sprake is van een natuurlijk overlijden.

Het is een rechtsstatelijke plicht van het Openbaar Ministerie en de Procureur-Generaal om deze onduidelijkheid weg te nemen, omdat het uitblijven van informatie een voedingsbodem creëert voor speculatie die de waardigheid van het oud-staatshoofd juist schaadt in plaats van beschermt.

De samenwerking tussen Simons en Santokhi, die door de huidige president werd

omschreven als professioneel, zakelijk en gericht op het landsbelang, zou als voorbeeld moeten dienen voor de wijze waarop nu met zijn heengaan wordt omgegaan: namelijk met een zakelijke en landsbelang-dienende openheid.

Dat Santokhi de vierde gewezen president is die Suriname in korte tijd verliest, maakt de behoefte aan een vast protocol en duidelijke communicatie rondom het verscheiden van deze nationale figuren alleen maar groter. Het respect voor de overledene en zijn nabestaanden moet hand in hand gaan met het recht van de samenleving op antwoorden, omdat een democratie bij de gratie van vertrouwen en helderheid bestaat. Tot op heden heeft de overheid gezwegen, maar als we de woorden van president Simons serieus nemen dat wij die hier nog zijn ons werk moeten voortzetten, dan behoort de waarheidsvinding rondom het verlies van een ex-staatshoofd tot een van de meest prioritaire taken van onze rechtsstaat om de rust en het respect in de

samenleving te waarborgen.

UNITEDNEWS