Waarom de Pesticidenmanagementwet belangrijker is dan de notificaties

De discussie over voedselveiligheid in Suriname is verhit, maar dreigt voorbij te gaan aan de feiten en de werkelijke prioriteiten. Wanneer er heisa wordt gemaakt over Europese notificaties en de export van Surinaamse groenten, moeten we de kwestie eerst in het juiste perspectief plaatsen. Waar staat Suriname momenteel daadwerkelijk?

In de eerste negen maanden van 2026 heeft Suriname ruim 835 ton (835.000 kg) aan verse groenten en fruit geëxporteerd naar Nederland. Het gaat hierbij om enorme hoeveelheden topproducten zoals oker (250

ton), kouseband (212 ton), antroewa (92 ton), boulanger (61 ton) en fruitsoorten zoals manja en bacove. Het overgrote deel van deze export voldoet ruimschoots aan de internationale standaarden. Onze landbouwers en exporteurs leveren onder uitdagende omstandigheden topprestaties.

Toch wordt er in het politieke debat selectief gefocust op incidentele afkeuringen. Daarbij wordt opvallend genoeg gezwegen over de échte sleutel tot de oplossing: de Pesticidenmanagementwet. Deze conceptwet ligt al sinds december 2024 bij De Nationale Assemblée ter behandeling. Zonder deze wettelijke basis beschikken de bestaande overheidsdiensten niet over het mandaat om effectief de invoer, distributie en het gebruik van bestrijdingsmiddelen bij de bron en in de productiegebieden te reguleren. Waarom blijft deze cruciale wet al anderhalf jaar in de parlementaire lade liggen?

In plaats daarvan vechten parlementariërs hartstochtelijk voor het operationeel maken van de Wet NIVS (Nationaal Instituut voor Voedselveiligheid Suriname). Deze wet, destijds aangenomen onder de vorige coalitie, creëert een

zorgwekkende belangenverstrengeling. Het toezichtsorgaan van het instituut kent volgens de wet een constructie waarbij de private sector — de partijen die het voedsel produceren, verwerken en verkopen — een overduidelijke meerderheid heeft t.o.v. de overheid. Daarmee wordt de slager in feite keurmeester van zijn eigen vlees en verliest de overheid haar zeggenschap over een essentieel volksgezondheidsthema.

Bovendien waarschuwen deskundige instanties zoals de NPPO, het Surinaams Standaarden Bureau (SSB) en BOG al jaren voor de overlap in taken, dubbele mandaten en de uitholling van bestaande instellingen die het NIVS veroorzaakt.

Het is ronduit jammerlijk dat parlementariërs van de huidige coalitie deze scheve en gebrekkige wetgeving blindelings willen doordrukken. Volksvertegenwoordigers die maandelijks een riant salaris van ruim SRD 130.000 opstrijken, behoren het algemeen volksbelang te dienen. Dat betekent dat zij hun werk moeten doen: de nodige wetgeving bij de bron aanpakken — zoals het behandelen van de Pesticidenmanagementwet — in plaats van politieke shows op te voeren over losse notificaties. De Surinaamse consument en onze agrarische sector verdienen beter dan een slechte wet die de voedselveiligheid in handen van de markt legt en de bestaande overheidsdiensten buitenspel zet.

Goncalves Ruben