Een jaar telt twaalf maanden. Waarom krijgt de top er 21 betaald?

Een jaar telt twaalf maanden. In het door ABOP-assembleelid Geneviévre Jordan gedeelde salarisoverzicht komt het pakket bij Casas uit op 21 maandsalarissen, plus overige toelagen. Negen extra maanden dus. Wie zulke voorwaarden goedkeurt, moet daarvoor een stevige verklaring hebben. Zeker tegenover burgers die aan het einde van hun geld nog een stuk maand overhouden.

Twee maanden salaris voor onregelmatige werktijden. Twee maanden decembergratificatie. Drie maanden vakantietoelage. En vervolgens nog twee maanden decemberbonus. Dat vermeldt de tabel bij Casas, boven op een basissalaris van US$ 7000 per maand.

Ook bij andere organisaties stapelen de posten zich op. Bij Telesur en de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS) staan een vakantietoelage én een tegemoetkoming in vakantie. Een decembergratificatie én een decemberbonus. Wie het onderscheid kent, mag het uitleggen. Uit het overzicht blijkt het niet.

De tabel vergelijkt voorwaarden bij Luchthavenbeheer, Casas, Telesur en TAS, met basissalarissen van US$ 4000 tot US$ 7000. Het gaat

om vermeldingen met ingangsdata in 2018, 2020 en 2021. Daarmee staat niet vast wat de huidige leiding ontvangt. Sommige bedragen en percentages sluiten bovendien niet op elkaar aan. De jaartotalen moeten worden gecontroleerd. Dat is reden om de stukken op te vragen. Het is geen reden om de vragen over deze pakketten te laten liggen.

Wie keurt dit goed? Een directeur mag goed verdienen. Een zware functie vraagt deskundigheid en verantwoordelijkheid. Maar de functietitel alleen rechtvaardigt geen hele rij extra betalingen.

Voor iedere bonus hoort duidelijk te zijn welke prestatie wordt beloond. Bij iedere onkostenvergoeding moet vaststaan welke kosten ermee worden gedekt. En bij een vergoeding voor onregelmatige werktijden moet worden uitgelegd waarom die inzet niet al bij de functie en het salaris hoort.

Daar moeten commissarissen en andere bevoegde bestuurders op toezien vóór zij tekenen. Zij gaan verplichtingen aan met geld van de organisatie. Dan hoort bij iedere handtekening

een onderbouwing die verder gaat dan: bij een andere instelling krijgen ze het ook.

Want zo worden ruime voorwaarden vanzelf de nieuwe ondergrens. Het ene contract dient als voorbeeld voor het volgende, waarna niemand nog lijkt te hoeven uitleggen waarom er zoveel extra wordt betaald. Een handtekening onder een contract maakt een regeling bindend. Zij maakt die regeling nog niet redelijk.

De politiek moet ook zelf de rekening tonen Het zou al te gemakkelijk zijn om nu alleen naar directeuren te wijzen. President Jennifer Simons, de vicepresident, ministers en assembleeleden moeten hun eigen salarissen, toelagen en voorzieningen net zo goed kunnen verdedigen.

Wie van burgers begrip vraagt voor een krappe staatskas, moet laten zien welke grenzen voor de eigen beloning gelden. De politiek kan moeilijk offers verlangen en vervolgens de eigen voorzieningen buiten de discussie houden.

Thuis wordt niet gerekend met decembergratificaties en afzonderlijke vakantietegemoetkomingen. Daar moet worden gekozen

welke rekening eerst wordt betaald. Daar wordt een aankoop uitgesteld omdat er ook eten op tafel moet komen. Voor zulke huishoudens is een stapeling van extra maandsalarissen moeilijk te verteren.

Een beroep op bestaande regels is dan onvoldoende. Burgers mogen ook vragen waarom die regels zo ruim zijn en wie bereid is ze te herzien. Zeker wanneer degenen die over de regelingen beslissen er zelf van profiteren.

Simons moet een grens trekken President Simons kan dit debat concreet maken. Laat haar regering bekendmaken welke beloningen zij bij publieke bedrijven en instellingen verantwoord vindt, en leg daarnaast de voorzieningen van de politieke top.

Publiceer het hele pakket: basissalaris, vaste toelagen, gratificaties, bonussen en overige aanspraken. Zet erbij wie toestemming heeft gegeven en aan welke voorwaarden extra betalingen zijn verbonden. Een laag ogend basissalaris zegt niets wanneer de aanvullingen buiten beeld blijven.

De organisaties in het overzicht verschillen in taken, rechtspositie en

inkomsten. Hun uitgaven zijn niet allemaal rechtstreeks belastinggeld. Dat onderscheid moet zuiver blijven. Maar ook inkomsten uit bedrijfsactiviteiten en heffingen geven bestuurders geen vrijbrief om royale pakketten zonder deugdelijke uitleg goed te keuren.

Jordan heeft de tabel gedeeld. Nu verdienen de cijfers een parlementair vervolg: actuele gegevens, onderliggende besluiten en controle op de extra betalingen. Het parlement hoort daarbij zijn eigen beloningsregeling mee te nemen.

Een tabel delen is eenvoudig. Openheid afdwingen, ook over het eigen inkomen, vraagt meer. Daar zal blijken hoe serieus de politiek dit onderwerp neemt. Wie negen extra maandsalarissen goedkeurt, moet uitleggen waarvoor. En wie zelf ruim wordt beloond, moet kunnen vertellen waarom de rekening redelijk is.