Slavernij in Libië, waar u een zwarte man kunt kopen voor $ 400. Wat doet de Afrikaanse Unie eraan?

Slavernij gedijt goed in Libië, waar duizenden zwarte Afrikanen in de hoop naar Europa te komen in plaats daarvan gekocht en verkocht worden, gedwongen worden om voor niets te werken en geconfronteerd worden met marteling door hun eigenaars. Het verhaal van Ikuenobe gedocumenteerd door BuzzFeed News toont de aard van deze dreiging.

Ikuenobe werd gevangen genomen door mannen die hem op brute wijze hebben aangevallen en zijn zus gebeld om hen 600.000 naira ($ 1.650) te geven voor zijn 'vrijheid'. Ze wilden het nummer van zijn moeder, maar hij gaf ze het nummer van zijn zus, zodat zijn moeder niet zou weten wat er feitelijk gebeurde.

Hij had zijn moeder verteld dat hij in een "scheepswerf" baan werkte en dat ze snel zouden drinken op deze nieuwe baan. De familie van Ikuenobe betaalde meer dan 2 miljoen naira ($ 5.500) voordat ze werd vrijgelaten. De persoon waarvan Ikuenobe dacht dat hij hem

was komen redden, had hem echter daadwerkelijk gekocht. Afpersing is zo wijdverbreid dat gevangenen zelfs een marktwaarde hebben, afhankelijk van het land waar ze vandaan komen. Eritreeërs, die een grote, goed georganiseerde diaspora hebben, vragen de hoogste prijzen, terwijl West-Afrikanen het kleinste losgeld halen en het meest waarschijnlijk mishandeld worden, zeggen Libische experts.

EU-ambtenaren, die de onmenselijke omstandigheden in detentiecentra aan de kaak hebben gesteld, zeggen niettemin dat ze geen alternatieven hebben. "Libië is een soeverein land en we moeten nauw samenwerken met de Libische autoriteiten," vertelde een EU-woordvoerder aan BuzzFeed News. "We draaien de ogen niet uit het oog. We proberen ons best te doen in een situatie die niet eenvoudig is. " In 2017 begon de Afrikaanse Unie een grotere rol te spelen, wat heeft geholpen.

"Ze begonnen aandacht te besteden aan het feit dat hun eigen mensen lijden," zei een IOM-functionaris, die sprak op voorwaarde van anonimiteit. Het werd

bijvoorbeeld gemakkelijker voor gevangen mensen om papieren te verkrijgen waarmee ze het land konden verlaten. Dat hielp ongeveer 20.000 mensen om terug te keren naar hun land van herkomst aan boord van IOM-vluchten vanuit Libië. "Vrijwillige terugkeer wordt niet gepresenteerd als een oplossing voor de huidige situatie," vertelde Belbesi, hoofd van de IOM Libië, aan BuzzFeed News.

"Het is slechts een van de oplossingen die beschikbaar zijn voor mensen die in het land zijn gestrand." Velen willen niet naar huis gaan. Voor degenen die op de vlucht zijn voor oorlog of repressieve regeringen, is Libië niet veel beter of slechter dan naar huis gaan. Een handvol Afrikaanse landen accepteren 'hervestiging door derde landen', maar experts zeggen dat het slechts een noodoplossing is totdat degenen die echt asiel nodig hebben, daarvoor haalbare routes kunnen krijgen.

Slavernij roept typisch beelden op van schepen die zwarte Afrikanen over de Atlantische Oceaan vervoeren, of de dodenmarsen

van de slavenhandel over de Sahara. Maar deze moderne versie heeft deze keer een wrede wending toegevoegd, mensen uit Afrika bezuiden de Sahara verkopen zichzelf vaak in slavernij, geloven dat ze een kaartje kopen uit een leven van conflict, armoede of onderdrukking naar een glinsterende toekomst in Europa. In een grimmige ironie is het beleid van een Europese Unie die zich verhardt tegen immigratie grotendeels verantwoordelijk, niet alleen om te voorkomen dat mensen het continent bereiken, maar dat ze tot slaaf worden gemaakt en sterven in hun pogingen om te ontsnappen.

Libië is altijd het vertrekpunt voor migranten geweest en Gaddafi controleerde het aantal migranten. Om geld-voor-migratie-controle deals te krijgen, heeft hij altijd gedreigd om de migranten Europa binnen te laten en het Europese vasteland te veranderen in 'zwart Europa'. In 2008 ontving Gaddafi $ 5 miljard uit Italië als herstelbetalingen, en op zijn beurt zou hij de stroom migranten naar

Italië controleren. Asielzoekers werden gevangen genomen en teruggebracht naar Libië, totdat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens een uitspraak gaf dat de deal de mensenrechtenwetgeving had overtreden. Hij begon jaarlijks $ 5 miljard van de EU te eisen.

Sinds de dood van Kadhafi zijn migratieroutes echter weer open gegaan. Paniekerige Europese regeringen wendden zich tot een bekend speelboek. Via veiligheids- en financieringsinstanties van de EU en de VN hebben ze geavanceerde surveillanceapparatuur, oorlogsschepen en miljarden euro's in landen in heel Afrika - met Libië als middelpunt - in een poging om terug te dringen, terug te keren of potentiële aankomsten in bedwang te houden gegoten.

Zonder sterke bondgenoot deze keer, is dat geld besteed aan het trainen van de kustwacht van Libië en het financieren van centra voor het houden van migranten, zelfs toen er nieuws verscheen van kustwachters die op vluchtelingenboten of door militie geleide werkkampen schoten. Maar

critici vrezen dat dit soort grenscontroles op zijn best kort zijn zonder de diepere triggers van migratie aan te pakken. Door een route af te sluiten, opent u eenvoudig een andere. De vraag is hoe lang het duurzaam is en tegen welke menselijke kosten? Bron: Buzzfeednews