Atompai en de woestijn

Beste Mr. Poetini Mielando Atompai (LL.M.), Member of Parliament, Lawyer, Entrepreneur, Trade Union Leader, Sports Executive, Police Inspector. (ik ben even op uw Facebook gaan kijken hoe ik u zou moeten aanspreken en dit is zoals u zichzelf voorstelt daar. Overigens, ik zie daar staan dat u een Rotterdams woonadres heeft? Hoe interessant).

U heeft het voorzitterschap van de vaste commissie  Onderwijs in DNA neergelegd, zo een vijf weken geleden. Echter, u maakte het pas nu bekend. (Dat is ook interessant). U zegt: “Mij niet gezien bij vertraging, excuses of halve maatregelen”. U noemt het een principieel politiek signaal en zegt dat u zich te vaak een roepende in de woestijn heeft gevoeld.

“Van een gekozen volksvertegenwoordiger verwacht ik een andere boodschap: ‘hier ben ik, hier blijf ik en de regering zal verantwoording afleggen’. Daarvoor is op u gestemd”

Ik moest daar toch een beetje van ginnegappen hoor. U bent iets langer dan

een jaar DNA-lid, de woestijn waarin u roept kan daarom nauwelijks meer zijn dan een stukje savanne bij Colakreek.

Er zijn hele volksstammen mensen die al decennia op deuren kloppen, aan bellen trekken, ageren, reageren, worden  gehoord of juist genegeerd en die toch stug doorzetten. Het zijn veelal mensen die nooit zo dicht bij de macht zaten als u. Dat zijn de echte woestijnroepers zou ik zeggen.

Lerarentekort, te weinig lokalen, leerlingen die lessen missen: de dingen die u noemt zijn schrijnend, maar ze zijn slechts de symptomen van een decennialange verwaarlozing van het  onderwijs. De rot, de grondoorzaken liggen veel dieper. Ja, conferenties genoeg hoor. Veelal om de inrichting van het onderwijs te bespreken.

Maar hoe het ministerie functioneert, de totale, en ik bedoel echt totale rot van binnenuit, van afdelingen die nauwelijks van elkaar weten wat ze doen, processen die nooit van een stroomlijn hebben gehoord, ach meneer Atompai, ik moet

er toch werkelijk elke keer een beetje om huilen van binnen.

U zegt als voorzitter geen verantwoordelijkheid te kunnen blijven dragen voor een aanpak waarbij noodzakelijke maatregelen uitblijven. Mijn oren klapperden daar toch wel even van, hoor. U draagt als DNA-lid geen verantwoordelijkheid voor de aanpak. Immers, u bent geen minister van Onderwijs. Uw verantwoordelijkheid was die minister en de regering controleren. Juist omdat zij hun werk niet doen, was de taak van de commissievoorzitter des te belangrijker. Die positie opgeven is voor mij onbegrijpelijk.

Er is weinig glamoreus aan echt parlementair werk, aan commissiewerk. Het is moeizaam werk, het is dossiers vreten, cijfers checken, rapporten doorwroeten, zelf op pad gaan om informatie te verzamelen. Dat is allemaal niet zo stoer als met de vuist op tafel slaan en harde woorden spreken en mooie speeches houden.

Het werk van de commissie is om de druk op de minister en de regering op te

voeren. U zegt dat u uw stem heeft laten horen, voorstellen heeft gedaan en druk heeft uitgeoefend. Ik wil weten: ‘welke voorstellen u heeft gedaan? Welke antwoorden u heeft gekregen? Werd uw werk tegengehouden en zo ja, door wie, wanneer, hoe?’

Als u zich een roepende in de woestijn voelde, willen wij weten wie weigerde te luisteren en welke mogelijkheden u vervolgens heeft benut om daar consequenties aan te verbinden. Als commissievoorzitter had u voor ons zichtbaarder moeten maken waar het allemaal vastloopt.

Dus kom op: waar en hoe liep het vast? Was het juist vervelend dat u van de coalitie bent en het gaat om een partijgenoot? Burgers hebben u geen mandaat gegeven om alleen invloed uit te oefenen zolang de samenwerking prettig verloopt.

Uw vertrek maakt uw persoonlijke onvrede zichtbaar, maar het brengt de kinderen nog niet naar school en musye niet naar Parijs. Natuurlijk kan aftreden principieel zijn. Als onafhankelijk

optreden onmogelijk wordt gemaakt, als u werd gedwongen om misstanden te verbergen of als uw voorzitterschap slechts moest dienen om falend beleid te legitimeren, dan kan ik me het besluit voorstellen. Maar juist ook dan hoort de samenleving precies te weten wat er speelt.

“Mij niet gezien” is een begrijpelijke uitroep van een gefrustreerde burger. Van een gekozen volksvertegenwoordiger verwacht ik een andere boodschap: ‘hier ben ik, hier blijf ik en de regering zal verantwoording afleggen’. Daarvoor is op u gestemd. Dus hup, aan het werk.

(Nog wat: ik vind het best knap dat u zes functies/jobs heeft hoor. Wat is uw timemanagementgeheim?).

gangadwt@gmail.com