Adhin bewijst met eigen optreden tegen Jogi precies waarom hij de slechtste voorzitter is

Soms hoeft een politicus zijn critici niet van repliek te dienen. Soms bevestigt hij hun kritiek met zijn eigen handelen. Dat is precies gebeurd tijdens de begrotingsbehandeling in De Nationale Assemblee, waar voorzitter Ashwin Adhin besloot Assembleelid Mahinder Jogi uit de vergaderzaal te laten verwijderen.

Daarmee heeft Adhin onbedoeld de discussie nieuw leven ingeblazen over de vraag of hij wel geschikt is voor het voorzitterschap van het hoogste parlementaire orgaan.

Jogi noemde Adhin de slechtste voorzitter die De Nationale Assemblee ooit heeft gehad. Dat is een harde politieke kwalificatie waar je het mee eens of oneens kunt zijn. Maar juist de manier waarop Adhin vervolgens reageerde, lijkt die kwalificatie voor veel waarnemers eerder kracht bij te zetten dan te ontkrachten.

Een voorzitter hoeft niet populair te zijn, maar wel voorspelbaar, onafhankelijk en consequent. Dat is de

basis van zijn gezag. Wanneer een voorzitter verschillend lijkt om te gaan met vergelijkbare situaties, ontstaat al snel de indruk dat niet de regels, maar de persoon bepalend is voor de wijze waarop wordt opgetreden.

Dat is precies waar de kritiek zich op richt. Jogi stelde kritische vragen aan de minister over vermeende misstanden bij MI-GLIS. Nog voordat de minister inhoudelijk kon reageren, greep de voorzitter herhaaldelijk in met de eis dat eerst bewijs moest worden geleverd. Daarmee lijkt de voorzitter de rol van scheidsrechter te verruilen voor die van inhoudelijk beoordelaar van het debat. Dat is niet de taak van een voorzitter. Die behoort het debat te leiden, niet vooraf te bepalen welke vragen wel of niet gesteld mogen worden.

De vergelijking met eerdere vergaderingen maakt de kritiek nog scherper. Assembleeleden Bronto Somohardjo (PL) en Ebu Jones (NDP) hebben

de afgelopen weken eveneens ernstige beschuldigingen geuit, onder meer over vermeende grondtoewijzingen aan prominente politici. Ook daarbij ontbraken concrete bewijzen. Toch volgde toen geen verwijdering uit de zaal en werd de vergadering zonder vergelijkbare ingrepen voortgezet.

Juist die ongelijke behandeling voedt de indruk van een dubbele standaard. En zodra die indruk ontstaat, verliest een voorzitter zijn belangrijkste kapitaal: vertrouwen. Niet omdat hij een impopulaire beslissing neemt, maar omdat vergelijkbare gevallen kennelijk verschillend worden behandeld.

Ironisch genoeg heeft Adhin met zijn optreden misschien wel het sterkste argument geleverd voor de kritiek die hij wilde bestrijden. In plaats van boven het politieke debat te blijven staan, plaatste hij zichzelf er middenin. Daardoor ging het debat niet langer over de begroting of de vragen aan de minister, maar over zijn eigen functioneren als voorzitter.

Dat Adhin daadwerkelijk de slechtste voorzitter is

die De Nationale Assemblee heeft gekend, is uiteindelijk een politiek oordeel. Maar één ding staat vast: een voorzitter die zelf het onderwerp van het debat wordt, heeft een probleem. En zolang de schijn van selectiviteit blijft bestaan, zal de kritiek op zijn voorzitterschap alleen maar verder toenemen.