Wie verkocht Suriname eigenlijk?
| surinamevandaag | Door: Redactie
Iedere keer wanneer de discussie over de groeiende economische invloed van ondernemers uit China oplaait, wordt de vinger naar de buitenlander gewezen. Dat is gemakkelijk, maar het raakt de kern niet. Geen enkele buitenlandse ondernemer komt een land binnen en bouwt een economisch imperium zonder dat de overheid daarvoor de deuren opent.
De discussie gaat nadrukkelijk niet over de historische Chinese gemeenschap die al generaties deel uitmaakt van Suriname. Het gaat over de grote instroom van ondernemers uit de Volksrepubliek China vanaf de jaren negentig en de vraag of opeenvolgende regeringen voldoende controle hebben uitgeoefend op immigratie, vergunningverlening, vestigingsbeleid en economische concentratie.
Wanneer burgers zien dat steeds meer supermarkten, handelsbedrijven en andere ondernemingen in handen komen van nieuwkomers uit China, ontstaat de vraag of de overheid een samenhangend economisch beleid heeft gevoerd of slechts vergunningen heeft verstrekt zonder langetermijnvisie. Dat
De ernstigste criminaliteitsvorm in dit verhaal is niet immigratie, maar corruptie. Als ambtenaren of politici tegen betaling vergunningen verstrekken, regels selectief toepassen of toezicht nalaten, ondermijnen zij de rechtsstaat. De buitenlandse ondernemer profiteert dan van een systeem dat door Surinamers zelf is verzwakt.
Sarcastisch genoeg lijkt Suriname soms het enige land waar bestuurders de rode loper uitrollen voor buitenlandse investeerders en daarna verbaasd zijn dat die investeerders succesvol worden. De rekening wordt vervolgens betaald door de eigen bevolking, die zich afvraagt waarom zij steeds minder economische ruimte ervaart.
De oplossing begint niet met het aanwijzen van één bevolkingsgroep, maar met transparant bestuur, gelijke toepassing van de wet, strikte controle op vergunningen en een onverbiddelijke aanpak van corruptie. Zonder die hervormingen blijft
| surinamevandaag | Door: Redactie
