Wie is nu eigenlijk de reislustige president? De feiten vertellen een ander verhaal

President Simons gaat deze week alweer op reis naar het buitenland. Het is inmiddels de zevende reis in het eerste jaar dat Simons president is van Suriname. Jarenlang werd haar voorganger Chan Santokhi door NDP’ers weggezet als een “reislustige president”. Vrijwel iedere buitenlandse missie werd aangegrepen om hem af te schilderen als een staatshoofd dat liever in het vliegtuig zat dan in Suriname. Maar als we de feiten naast elkaar leggen, ontstaat een opvallend ander beeld.

In zijn eerste regeringsjaar, van 16 juli 2020 tot 16 juli 2021, maakte Santokhi slechts één buitenlandse reis. Dat was in augustus 2020 naar Guyana voor de inauguratie van president Irfaan Ali. President Jennifer Simons daarentegen vertrekt deze week naar Engeland. Daarmee begint zij in haar eerste jaar als president aan haar zevende buitenlandse missie. De bestemmingen lopen uiteen van de Verenigde Staten, Brazilië, Colombia, Saint Kitts en Nevis, de Dominicaanse Republiek

en Saint Lucia tot nu ook Engeland.

De opvallende tegenstelling in de politieke beoordeling valt nu heel erg op: Santokhi werd jarenlang neergezet als een president die voortdurend onderweg zou zijn. Nu Simons in haar eerste jaar aanzienlijk vaker naar het buitenland reist, blijft vergelijkbare kritiek vanuit dezelfde politieke hoek grotendeels uit. Dat laat duidelijk zien dat er vooral sprake was van politieke framing vanuit de NDP.

Minstens zo belangrijk is een andere vraag: wat leveren al die reizen van Simons concreet op voor de Surinaamse bevolking? Na vrijwel iedere buitenlandse missie wordt gesproken over “goede gesprekken”, “internationale samenwerking”, “partnerschappen” en “investeringen”. Maar een uitgebreide publieke verantwoording over de concrete resultaten blijft vooralsnog beperkt.

Neem het bezoek aan Colombia. Welke afspraken zijn daar precies gemaakt? Welke projecten zijn inmiddels gestart? Welke voordelen hebben Surinamers daarvan ondervonden? Of de bezoeken

aan Brazilië, de Dominicaanse Republiek en Saint Lucia: welke investeringen zijn daadwerkelijk gerealiseerd, welke overeenkomsten zijn inmiddels uitgevoerd en hoeveel banen of economische kansen zijn daaruit voortgekomen?

Ook de aangekondigde reis naar Engeland staat volledig in het teken van economische ontwikkeling en gesprekken met internationale financiële instellingen en bedrijven. Dat klinkt veelbelovend. Maar uiteindelijk telt niet hoeveel gesprekken worden gevoerd, hoeveel foto’s worden gemaakt of hoeveel handtekeningen worden gezet.

Uiteindelijk telt slechts één vraag: wat merkt de Surinaamse burger ervan?

Wie jarenlang een ander heeft verweten te veel te reizen, mag er bovendien niet verbaasd over zijn dat dezelfde maatstaf nu ook op de huidige president wordt toegepast. Dat is geen politieke aanval, maar een kwestie van gelijke behandeling. Feiten blijven immers feiten. Santokhi maakte in zijn eerste regeringsjaar één buitenlandse reis. Simons begint deze week aan haar zevende

buitenlandse missie in ongeveer één jaar tijd. Dat contrast is groot en verdient een eerlijk debat, zonder politieke oogkleppen.