SURINAME: HET WINSTGEWEST VAN DE INTERNE KOLONISATOREN
| united news | Door: Redactie
Ingezonden: Carlo Mangnoesing
De stilte rondom de ecologische en humanitaire crisis in Suriname is niet langer te rechtvaardigen. Terwijl de politieke carrousel in Paramaribo blijft doordraaien en partijbelangen zwaarder wegen dan de volksgezondheid, creperen hele gemeenschappen. Dit is geen organisatorische onmacht; dit is het kille resultaat van een politiek-overstijgende belangenverstrengeling die ons land degradeert tot een ordinair winstgewest.
Het vraagstuk mag absoluut niet fragmentarisch worden afgedaan als een lokaal incident. We kijken naar een landelijke ecologische noodtoestand. Van de giftige cyanide- en kwikstromen die het Brokopondostuwmeer, de Marowijne, de Lawa en de Tapanahonyrivier structureel verstikken, tot de acute ramp rond de Saramaccarivier. Dit water — de absolute levensbron voor de marrons, de bewoners van dorpen zoals Creola, waar de trotse nazaten van de tot slaaf gemaakten wonen, en de overige Surinaamse landbouwers en vissers in het district Saramacca — is zwaar vergiftigd. Hele leefomgevingen worden vernietigd en gezinnen worden op hun eigen
Wie denkt dat dit vergif beperkt blijft tot de districten, leeft in een gevaarlijke illusie. Hetzelfde goud dat in het binnenland wordt gewonnen, wordt midden in onze dichtbevolkte woonwijken door goudopkopers verbrand. Wetenschappelijk onderzoek van het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (NIMOS) en de Anton de Kom Universiteit (AdeKUS) toonde al schrikbarende cijfers aan: in Paramaribo-Noord werden kwikconcentraties gemeten die de internationale WHO-normen voor de openlucht verpletteren. Ter vergelijking: die normen hanteren een veilige grens tussen de 500 en 1000 nanogram. Onze gezinnen ademen in de stad hersenbeschadigende dampen in, terwijl de overheid weigert op te treden.
Regeringsloyalisten zullen direct proberen deze data te bagatelliseren als ‘niet actueel’. Dat klopt: de overheid is nadien bewust gestopt met het structureel publiceren van actuele stedelijke metingen. Dit structurele gebrek aan nieuwe openbare data is het ultieme bewijs van een bewuste doofpot om paniek en
In de koloniale tijd werd Suriname door de West-Indische Compagnie (WIC) gerund als een wingewest (winstgewest): een gebied dat uitsluitend bestond om leeggezogen te worden voor maximaal financieel gewin, waarbij het menselijk leven van de oorspronkelijke bewoners (de Inheemsen), de tot slaaf gemaakten, en later via de vanaf 1890 doelbewust ingezette volksplantingspolitiek de Hindostaanse contractarbeiders en Javaanse immigranten, systematisch werd misbruikt en opgeofferd. Vandaag de dag zien we exact dezelfde structuur terug, maar beheerd door interne kolonisatoren met politieke macht.
Bij elke machtswisseling worden de oude gevestigde elites simpelweg verwijderd om er nieuwe loyalisten van de winnende partijen aan toe te voegen. De gezichten wisselen, de plundering en roof blijven gelijk. De waarheid is dat deze interne kolonisatoren diep genesteld
Wanneer we de Staat aanspreken op deze ecocide, verschuilen beleidsmakers zich steevast achter de zogeheten ‘porknokker-smoes’: zij schuiven de schuld af op de individuele, kleinschalige goudzoekers in het veld. Dit is een morele en juridische leugen. De aansprakelijkheid van de Staat ligt niet bij de daad van de goudzoeker, maar bij de bewuste en stelselmatige weigering van de overheid om te handhaven. Kijk naar de farce rond de scalians (de illegale drijvende goudfabrieken) op onze rivieren en het
We zien onder onze ogen exact dezelfde blauwdruk van winstafroom gekopieerd worden naar de opkomende olie- en gassector. Hoewel de offshore-industrie technisch werkt met internationale productiedelingscontracten en de multinationals zelf de olie oppompen, is het economische effect van de kaping door de elite identiek. Wat de dividendgerechtigde B-aandelen zijn voor de goudsector, zijn de schimmige localcontentconstructies voor de oliesector.
Men moet niet de fout maken te denken dat de miljoenencontracten voor offshore-catering, zware maritieme logistiek, helikopterdiensten en beveiliging slechts onschuldige randvoorzieningen zijn. In de miljardenwereld van de olie-industrie vormt deze
Oud-ministers van Financiën zullen meteen als smoesje gebruiken: “Zonder dit goud en deze olie is de staatskas leeg en kunnen we geen salarissen betalen.” Dit is een fabeltje. Het land netjes ordenen betekent niet dat de economie kapotgaat; het betekent juist dat we ons land beschermen. Nu verdwijnen de miljoenen stiekem naar schimmige bedrijfjes van politici. Als we streng controleren, komt dat belastinggeld tenminste écht in de staatskas terecht. Bovendien besparen we de overheid
De roep van het publiek om specifieke namen en gezichten is volkomen terecht, maar stuit op een muur van bewuste ondoorzichtigheid. Het officiële concessieregister van de Geologische Mijnbouwkundige Dienst (GMD) wordt door de politieke top angstvallig achter slot en grendel gehouden. Door dit gebrek aan openbaarheid kunnen interne kolonisatoren hun miljardenbelangen eenvoudig maskeren via anonieme nv’s, stichtingen en stromannen. Deze GMD-geheimhouding is de perfecte dekmantel voor de schimmige verdeling van de dividendstromen, terwijl de officiële controleurs van het NIMOS bewust blind worden gehouden.
Terwijl ons volk stikt, zien we in Paramaribo een ranzig politiek theater waarin de zittende coalitie en de oppositie elkaar over en weer criminaliseren en demoniseren. Deze genadeloze strijd om het pluche draait ten diepste om het in stand houden van een systeem van geïnstitutionaliseerde corruptie, dat systematisch gepaard gaat met het wegsaneren en zuiveren van de
Hierdoor wordt elke vorm van macht en tegenmacht binnen de controlerende staatsorganen volledig vernietigd. Wanneer de controleurs en de gecontroleerden tot dezelfde politieke clan behoren, is onafhankelijk toezicht dood. In de huidige Surinaamse realiteit krijgt deze politieke kaalslag bovendien een giftige, destructieve dimensie: de grootschalige vervanging van functionarissen met een Hindostaanse achterban, benoemd onder de vlag van de VHP, komt in de praktijk dikwijls over als een gerichte etnische zuivering van het overheidsapparaat. Het bittere moddergevecht over grondconversies en de lastercampagnes rond de OAS-top onder leiding van Albert Ramdin zijn de ultieme bliksemafleiding.
Exact dezelfde wetmatigheid van deze geïnstitutionaliseerde corruptie zien we terug bij de vele onderschepte drugsexporten in het land. Het zogenaamde ‘daadkrachtige’ beleid waarbij binnenlandse illegale landingsbanen met veel machtsvertoon onklaar worden gemaakt, of waarbij onderschepte cocaïnevondsten live voor de camera’s worden
Men hitst het volk etnisch tegen elkaar op, voert een ranzige patronage-oorlog om de baantjes, en organiseert drugsshows voor de bühne, puur om te maskeren dat de gedeelde, partij-overstijgende belangen van de elite in de goud-, olie-, gas- en schaduwsector buiten schot moeten blijven. Politici vechten om de etnische controle over het overheidsapparaat, omdat hun eigen miljardenbelangen in de illegale en legale grondstoffenindustrie buiten schot moeten blijven!
We kunnen en mogen niet langer wachten op een overheid die doof is en handhavingsorganen bewust blind houdt om haar eigen aandelenportefeuilles en contracten te beschermen. Daarom is dit een directe en dringende
Dit is geen partijpolitieke strijd voor of tegen specifieke personen of partijen, zoals de huidige discussies rondom de top van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS). Het gaat om het instituut van de OAS zelf. De weigering van de Surinaamse regering om de Inter-Amerikaanse Commissie voor de Mensenrechten (IACHR) van de OAS in te schakelen, legt de ware angst van de elite bloot: zij zijn doodsbang voor internationaal, onafhankelijk toezicht op hun verborgen grondstoffenconcessies.
Hierbij ligt er een cruciale taak voor onze diaspora in Nederland: fungeer als de onafhankelijke juridische, wetenschappelijke en financiële motor op afstand. Juist buiten het bereik van lokale partijpolitieke druk kan de diaspora zorgen voor de internationale slagkracht. Kijk naar het succesvolle precedent in Nederland, waar stichtingen zoals Urgenda de
Het is aan deze gezamenlijke maatschappelijke krachten om als onafhankelijke trekkers op te staan en alle medische dossiers van kwik- en cyanidevergiftiging, aangetaste oogsten langs de rivieren, de gezondheidsklachten in het hele district Saramacca, de dorpen rond het stuwmeer en de grensrivieren, en de longklachten in Paramaribo-Noord centraal te gaan registreren en bundelen. Met zo’n onomstotelijk dossier kunnen en moeten deze instanties de Surinaamse regering en de verantwoordelijke bewindslieden collectief aansprakelijk stellen voor ecocide, misdadige nalatigheid en het schenden van het recht op leven.
Spraakmakende voorbeelden in de regio laten zien dat dit kán. In Ecuador dwong een verenigd inheems burgercollectief via een onafhankelijk dossier de oliegigant Chevron en de falende staat op de
Bezint eer gij begint, want de klok tikt. Laat het een ijskoude waarschuwing zijn aan deze regering en elke opeenvolgende minister: uw politieke immuniteit in Paramaribo is tijdelijk, maar uw persoonlijke en strafrechtelijke aansprakelijkheid voor de sluipmoord op het Surinaamse volk is blijvend en zal onverbiddelijk via internationale tribunalen worden afgedwongen.
De geschiedenis zal deze politieke elite niet beoordelen op haar periodieke stoelendans en onderlinge moddergevechten, maar op de vraag of zij koos voor haar grondstoffenbelangen, of voor het leven van haar eigen volk.
Het roer moet om. Het water, de lucht, het goud en de olie zijn van het Surinaamse volk, niet van de passerende
UNITEDNEWS | OPINIE
| united news | Door: Redactie
