Column: Borrelpraat no. 918

“Wat een week, wat een schok bij het plotselinge overlijden van ex-pres Chan.”
“De dood komt soms, nee vaak, geheel onverwachts.”
“De meest onbegrepen macht in het leven is de Dood.”
“Soms neemt men hem in eigen hand, soms loopt men hem, gedreven door vrees, in de armen en soms tikt hij ons aan, maar laat ons toch maar weer gaan.” 
“Ja, maar dan wel voor een tijdje, want eens komt hij onverbiddelijk langs.”
“En al ben je de machtigste op aarde, of de grootste zondaar of de armste of eerlijkste mens: je moet mee.”
“En je moet dan alles achterlaten: je lichaam, je kleding, je bezittingen, niets kan mee, als het levenslicht dooft.” 
“We zijn gewend om pas na het overlijden van iemand de loftrompet te blazen. Waarom pas dan? Uit een soort wroeging? Of zoals men zegt: over de doden geen kwaad?”
“Wel vreemd dat je pas dan geen kwaad meer behoort te zeggen over iemand.”
“Dat is uit respect, denk ik.”
“Dus dat respect geldt dan veel minder tijdens het leven, maar gaat meteen wel gelden vanaf het overlijden? Vooral als het om een hooggeplaatste of aanzienlijke gaat?”
“Sommigen geven een interessante analyse van zo een plotselinge overlijden: grote teleurstellingen, wroeging, onbegrip, zielepijn, eenzaamheid.”
“Anderen prijzen de overledene de hemel is, tot vervelens, tot het overdrevene toe.”
“Misschien willen ze daarmee een boodschap geven aan de fervente politieke tegenstanders van de overledene.”
“Of willen ze een graantje meepikken van diens heengegane glorie?”  
“Dat kan allemaal waar zijn, maar ik denk dat het in wezen meer gaat om het respect voor de Dood, dat Die ons weer eens heeft getoond hoe breekbaar wij zijn en hoe machtig ‘hij’ is. En dat Die niet te stoppen is.”
“Maar het heengaan van de ene, opent wel de ruimte voor de andere of voor anderen om de opengevallen plaats in te nemen; in het gezin, binnen de familie, in het bedrijf….”
“Of vooral binnen de politieke organisatie. Bepaalde bewegingen, ‘moves’, zie je al gebeuren tijdens het tekenen van het condoleance-register, bij de uitvaartdienst en bij de ter aarde legging of de crematie.” 
“Emoties, wel gemeend of niet, komen naar boven en leggen de basis voor een hernieuwd contact tussen ex-coalitiepartners.”
“Dit is hoog politiek spel: goed gebruik maken van het momentum om een duidelijk politiek signaal te geven.”
“Welk politiek signaal bedoelt u, meester? En naar wie toe?”
“Het signaal naar de huidige coalitie toe, zo van: ik wil politiek beter gehonoreerd worden. Als ik m’n zin niet beter krijg... zie dat mijn relatie met mijn ex-coalitiepartner er nog altijd is en nu zelfs vernieuwd is.”
“Ondanks het weglopen uit de oude coalitie?” 
“Desondanks. Dat is politiek. Net als bij voetbal, boksen, dammen of schaken: meteen maximaal gebruik maken van een opening, een kans in jouw voordeel.” 
“Ik hou niet van dat vage gepraat van jullie. Om het concreet te zeggen: zal de ‘move’ van Lonnie richting Olifant kunnen leiden naar het bossen van de huidige coalitie?”
“Dat is koffiedik kijken, maar het is wel een goede zet van Lonneman. Hiermee versterkt hij zijn rugdekking en als ex-militair weet hij hoe belangrijk dát is.”
“En wat is dan het voordeel voor de Oranjepartij dat hun huidige toppers zich ontvankelijk hebben getoond voor de toenadering van Abobbie?”
“Hun positie op het politiek schaakbord wordt veel beter. Tot nu toe was iedereen tegen de Oranjepartij; die was gewoon ‘geringfenced’, dus uitgesloten, verstoten.”
“Klopt. En met deze move van onze Romeo Bravo, altijd picobello gekleed, in feite de best geklede politicus, is er een duidelijke barst of zelfs een opening gekomen in die schutting, die skotu, rond de Oranjepartij.”
“En onze Yellowman klaagt al duidelijk dat het met zijn partij niet goed gaat binnen de coalitie, vooral niet met de Groenen.”
“En zijn weer miljarden dollars geleend, de staatsinkomsten gaan maar niet omhoog en er wordt weer als raven gejat en gesjoemeld.”
“En er komt maar geen eensgezind beleid van de grond, terwijl er vanuit het Midden Oosten een pikdonkere wolkenmassa vol bliksemflitsen en dof gerommel komt aanzetten; vol prijsverhogingen, schaarsten en economische onzekerheden.”
“Kunnen we met prijs-caps en koopkrachtversterking met inflatoir geld deze aankomende oorlogscrisis te lijf gaan? Wij als importland dat maar niet kon en kan komen tot het stimuleren van nog veel meer eigen productie?”
“Die olie voor de kust?”
“Onze inkomsten daaruit zijn al als onderpand weggegeven aan Oppenheimer en wat andere schuldeisers.”
“Dan wat moeten we nu doen?”
“Nu meteen gaan bezuinigen, de overheid als eerst.’
“Hoe? Die zijn de grootste verspillers.”
“Alvast duizenden bureau-ambtenaren de kans geven om vanuit thuis te werken, bijvoorbeeld op maandag, dinsdag en donderdag. Woensdag en vrijdag zijn ze thuis.”
“Maar dan kweek je nog meer luilakken.”
“Echt niet; de meesten hebben al een eigen hossel en zullen die beter kunnen uitbouwen.”
“Maar daarmee wordt de informele sector versterkt.”
“Dát is juist de bedoeling hiervan, want die zo genoemde informele sector is in feite de grootste economische motor in ons land.”
‘Klopt. Je zou toch een ‘ezel van de laagste orde van beleid’ zijn als je die sector met een stomme bureaucratische ordening kapot gaat maken?”
“Maar dan ga je dat gehossel met eettentjes, koekjes, stroop, chips, zuurgoed, reparateurs, schoonmaaksters, taxirijders en ga zo voort tot een soort formele economie verheffen?”
“Jazeker, dat zijn ze al, nu ga je ze meer ruimte geven, mogelijkheden bieden om dan langzaamaan meer ordening aan te brengen.”
“Maar als de overheid op deze manier duizenden ambtenaren meer kans geeft hun hossel vanuit thuis te doen, wat is dan het voordeel voor die overheid? Ze blijven hun salaris toch betalen?”
“Klopt. Maar als hun hossel steeds meer gaat opbrengen, gaan ze moeten kiezen: meegaan met salarisverhogingen, maar dan weer elke dag aan het werk verschijnen, of alle dagen van thuis blijven werken, maar met salarisbevriezing.”
“Plus je bespaart een hoop brandstof door minder op en neer, van en naar het werk gerij, minder files voor de overige weggebruikers en meer economische activiteit.”
“Nou, ik vind dit maar weer eens mooi gedroom en gebabbel, maar ik wil er wel een toast op het succes hiervan uitbrengen. Dit werkt al en kan gewoon beter werken. Proost!”

Rappa