Toen Santokhi vloog was het een schande, nu Simons vliegt is het oorverdovend stil

Jarenlang was het een van de favoriete politieke aanvallen van de NDP. Zodra president Chan Santokhi het vliegtuig instapte voor een buitenlandse dienstreis, stond de kritiek al klaar. Hij zou te veel reizen, te lang wegblijven en te weinig oog hebben voor de problemen in Suriname. Vrijwel iedere buitenlandse missie werd aangegrepen om hem politiek aan te vallen.

Maar sinds de NDP zelf aan de macht is en Jennifer Simons president is, lijkt die verontwaardiging plotseling verdwenen en stapt Simons nog vaker in het vliegtuig. Zo vliegt ze op dinsdag 7 juli naar Isla Grosa, Saint Lucia, voor de 51ste reguliere CARICOM Conferentie van Staatshoofden en Regeringsleiders.

Volgens critici is president Jennifer Simons, ondanks dat zij nog geen jaar in functie is, inmiddels vaker of langer in het buitenland geweest dan Santokhi in een vergelijkbare periode. Of men die vergelijking

volledig deelt of niet, één ding valt op: de harde kritiek van toen is vrijwel volledig verstomd.

Dat roept een ongemakkelijke vraag op. Ging de ophef destijds werkelijk over het reisgedrag van een president? Of ging het simpelweg om wie er in het vliegtuig zat?

Wie jarenlang verkondigt dat buitenlandse reizen verspilling zijn, kan moeilijk geloofwaardig blijven wanneer dezelfde activiteiten onder een eigen president opeens geen enkel probleem meer vormen. Principes verliezen hun waarde zodra ze alleen gelden voor politieke tegenstanders.

Opmerkelijk is bovendien dat Jennifer Simons bij haar aantreden juist aangaf buitenlandse reizen zoveel mogelijk te willen beperken en dat elke reis aantoonbare meerwaarde voor Suriname moet hebben. Toch blijft de politieke storm uit die haar voorganger bij vrijwel iedere buitenlandse reis moest doorstaan.

Dat is precies waar het om draait. Niet om

Jennifer Simons. Niet om Chan Santokhi. Maar om politieke consequentie.

Een regering die haar voorganger jarenlang de maat nam over buitenlandse reizen, mag verwachten dat dezelfde maatstaf ook op haarzelf wordt toegepast. Anders was de kritiek nooit een principe, maar slechts een politiek instrument.

Misschien is dat wel de grootste les van de Surinaamse politiek: sommige standpunten blijken een houdbaarheidsdatum te hebben. Precies tot het moment dat de eigen partij de macht overneemt.