Suriname wil verdienen aan carbon credits, maar kan het milieu niet beschermen

Suriname wil inkomsten genereren uit carbon credits, maar tegelijkertijd blijft de bescherming van het milieu een groot vraagstuk. De recente vissterfte in de Saramaccarivier en meldingen van grootschalige ontbossing door mennonieten laat zien dat er ernstige zorgen zijn over de manier waarop wordt omgegaan met onze natuurlijke hulpbronnen.

Al enkele weken geleden kwamen meldingen binnen van massale vissterfte in de Saramaccarivier. Tot op heden is er nog geen officiële verklaring vanuit de regering over de oorzaak en welke maatregelen worden genomen om herhaling te voorkomen. Volgens bronnen zou het gaan om giftige stoffen die vanuit goudvelden door zware regenval in de rivier zijn terechtgekomen. Daarbij wordt gesteld dat op sommige goudvelden legaal geïmporteerde stoffen mogelijk worden gemengd tot gevaarlijke en giftige substanties voor de goudwinning, waarna deze in het rivierwater terechtkomen.

Als deze informatie klopt, is sprake van een ernstige aantasting van het milieu.

De gevolgen raken niet alleen de natuur, maar ook de gemeenschappen in het binnenland die afhankelijk zijn van de rivieren voor hun visvangst en voedselvoorziening. Daarnaast ontstaat er een risico wanneer mogelijk vergiftigde vis wordt verkocht en geconsumeerd in het kustgebied.

De vraag rijst waarom er geen structurele controle plaatsvindt vanuit het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij op de kwaliteit van vis en hoe lang deze situatie mogelijk al speelt. Ook moet worden gekeken naar de controle vanuit het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen op het gebruik en de toepassing van stoffen bij goudwinning.

Het vergiftigen van rivieren is een ernstige vorm van milieuvernietiging, omdat het directe schade toebrengt aan ecosystemen, waaronder vissen, planten, waterkwaliteit en de leefomgeving van mens en dier.

Daarnaast zijn er regelmatig berichten over de aanwezigheid van mennonieten in het binnenland die, ondanks waarschuwingen van autoriteiten, doorgaan

met grootschalige boskap. Beelden van deze activiteiten zijn vaker gedeeld via sociale media. Toch blijft vanuit de regering duidelijkheid uit over waarom er niet wordt opgetreden tegen deze grootschalige ontbossing.

Integendeel, vanuit het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij wordt gesteld dat de mennonieten niet voor de staat werken, maar voor een bedrijf. Daarmee blijft de vraag bestaan wie verantwoordelijkheid neemt voor de bescherming van de bossen en de rechten van de inheemse en tribale gemeenschappen die in deze gebieden wonen.

Grote machines breken bossen open, terwijl hierover weinig publiekelijk wordt gesproken. Tegelijkertijd wil Suriname profiteren van de verkoop van carbon credits op basis van zijn status als de meest beboste landen ter wereld.

De vraag is echter of Suriname over enkele jaren deze positie nog zal behouden en of er dan nog voldoende basis is om inkomsten uit carbon credits

te genereren. De situatie is zorgwekkend.

Ongecontroleerde goudwinning en grootschalige boskap gaan gepaard met de schending van rechten van inheemse en tribale volkeren, gezondheidsrisico’s, verlies van biodiversiteit en mogelijk verlies van toekomstige inkomsten uit carbon credits.

Redactie Chronos