Nieuwe bril voor leerkrachten om hun karig salaris beter te zien?
| chronostimes | Door: Redactie
De onderwijsbonden hebben vandaag een akkoord bereikt met de regering. Toch lijkt dit akkoord niet de tevredenheid te brengen waarop velen hadden gehoopt. De reacties van leerkrachten op sociale media spreken boekdelen: teleurstelling, frustratie en demotivatie overheersen. Dat roept een belangrijke vraag op: waarom werd actie gevoerd zonder dat een structurele salarisverhoging de hoogste prioriteit kreeg?
De bonden geven aan dat hun achterban op de hoogte was van het wensenpakket en dat de acties voornamelijk gericht waren op secundaire voorzieningen. Maar waren alle leerkrachten daadwerkelijk op de hoogte van deze prioriteiten? De huidige reacties doen vermoeden dat een aanzienlijk deel van de onderwijsgevenden andere verwachtingen had.
Tijdens de persconferentie werd zelf aangehaald dat een gemiddeld salaris van ongeveer SRD 15.000 onvoldoende is om rond te komen. Daarnaast wordt al jaren gewaarschuwd voor een braindrain binnen het onderwijs. Leerkrachten verlaten het vak of zoeken betere mogelijkheden buiten de sector. Als die problemen bekend zijn, waarom werd dan niet eerst ingezet op het grootste pijnpunt: het salaris?
Hoe willen we onze onderwijsgevenden behouden als zelfs hun vertegenwoordigers geen structurele verbetering van hun inkomen weten af te dwingen? Toelagen kunnen verlichting bieden, maar ze lossen het fundamentele probleem niet op. Uiteindelijk moeten leerkrachten hun maandelijkse uitgaven betalen met hun salaris.
Het akkoord voorziet voornamelijk in verhogingen van verschillende toelagen, verspreid over meerdere perioden. Concreet betekent dit dat veel leerkrachten eind juni geen merkbaar verschil zullen zien op hun loonstrook. Bovendien worden sommige verhogingen gefaseerd ingevoerd. Tegen de tijd dat alles volledig is uitgekeerd, kan de inflatie een deel van de extra waarde alweer hebben opgeslokt.
Ook de aandacht voor de brilvergoeding zorgt voor discussie. Niet iedere leerkracht draagt een bril en een bril is bovendien geen maandelijkse uitgave. Niemand koopt elk jaar een nieuwe bril, laat staan iedere maand. De dagelijkse financiële druk zit elders: boodschappen, huur, nutsvoorzieningen, vervoer en de kosten van het eigen gezin.
Secundaire voorzieningen zijn belangrijk, daar bestaat geen discussie over. Maar wanneer leerkrachten aangeven dat zij nauwelijks kunnen rondkomen, verwachten velen dat een salarisverhoging de kern vormt van elke onderhandeling.
Misschien is er sprake van een communicatieprobleem. Misschien hebben sommige leerkrachten meer verwacht dan wat de bonden voor ogen hadden. Wat de reden ook is, de teleurstelling onder een deel van de achterban is zichtbaar.
Na dagen van acties en onderhandelingen blijven veel leerkrachten achter met dezelfde financiële zorgen als voorheen. Ze krijgen een hogere toelage of zelfs een nieuwe bril. Maar aan het einde van de maand kijken zij nog steeds naar hetzelfde lage salaris en dezelfde zorgen.
Een nieuwe bril kan het zicht verbeteren, maar voor veel leerkrachten verandert die niets aan de financiële realiteit die zij elke maand onder ogen moeten zien.
Redactie Chronos| chronostimes | Door: Redactie
