Lau wil grens aan invorderingskosten: SRD 100.000 voor één dwangbevel ter discussie

Een vergoeding van SRD 100.000 voor de betekening van één dwangbevel: dat voorbeeld gebruikte NPS-parlementariër Jeffrey Lau vrijdag om de voorgestelde invorderingskosten ter discussie te stellen. Tijdens de behandeling van de Invorderingswet en de Kostenwet invordering belastingen in De Nationale Assemblée (DNA) vroeg hij om duidelijke maxima. Minister Adelien Wijnerman van Financiën en Planning erkende dat de voorgestelde berekening aandacht verdient.

Volgens Lau gaat het ontwerp uit van een tarief van één procent van de openstaande schuld, met een minimum van SRD 500 en zonder maximumbedrag. Bij een belastingschuld van SRD 10 miljoen komt de vergoeding voor een enkele betekening daarmee uit op SRD 100.000. Hij vroeg waarom dezelfde handeling zoveel duurder moet worden uitsluitend doordat de schuld hoger is.

De NPS’er pleitte voor een maximum en bij voorkeur een tarief waarbij het percentage afneemt naarmate het bedrag groter wordt. Ook wil hij voorkomen dat verschillende invorderingskosten zich onnodig opstapelen.

Volgens hem ontbreekt een algemeen verbod op dubbele kosten voor dezelfde werkzaamheid.

Zijn kritiek richtte zich daarnaast op de positie van kleine bedrijven. De voorgestelde regels maken volgens Lau onvoldoende onderscheid tussen een eenmanszaak, een middelgrote onderneming en een multinational. Vaste kosten kunnen bij een kleine schuld relatief zwaar drukken, terwijl grotere bedrijven over meer financiële en administratieve mogelijkheden beschikken.

“De efficiëntie van de staat mag niet worden gefinancierd door de financiële ondergang van de kleine ondernemer”, stelde hij. Lau vroeg daarom om kosten die in verhouding staan tot de schuld, met duidelijke grenzen en eventueel ruimere termijnen voor kleine ondernemingen. Ook de manier waarop tarieven worden vastgesteld, leidde tot discussie. Lau vindt dat het parlement essentiële financiële verplichtingen zelf moet vastleggen. Hij beriep zich daarbij op artikel 155 van de Grondwet en verzette zich tegen het uit handen geven van die verantwoordelijkheid.

Raymond Sapoen (NDP) maakte een andere afweging.

Volgens hem zijn invorderingskosten vergoedingen voor juridische en administratieve werkzaamheden en kunnen die niet zonder meer worden gelijkgesteld aan belastingtarieven. Wijnerman sloot zich in haar beantwoording bij dat onderscheid aan. Volgens de minister is artikel 155 niet rechtstreeks van toepassing op deze kosten als zodanig.

Wijnerman erkende wel dat een percentage bij hoge schulden aanzienlijke bedragen oplevert en dat het minimum juist zwaar kan uitpakken bij kleine schulden. Zij noemde begrenzing van zeer hoge kosten, het voorkomen van onnodige stapeling en een begrijpelijke specificatie als aandachtspunten.

De belastingplichtige moet volgens haar kunnen controleren welke handeling is verricht, op welke grondslag kosten worden berekend en hoe het bedrag tot stand komt. Een concreet nieuw maximum presenteerde zij in deze ronde niet. De regering kondigde wijzigingen aan voor de verdere behandeling; de wetten werden tijdens deze vergadering nog niet aangenomen.