GOUDEN-TOEKOMST-VERSUS-HET-GROENE-LEVEN

De visuele confrontatie spreekt voor zich: aan de ene kant de ongerepte pracht van ons binnenland en onze inheemse cultuur, aan de andere kant de kaart van Suriname die letterlijk is veranderd in een klomp goud. Het verbeeldt feilloos het keuzemoment waarop ons land staat. Terwijl de goudkoorts Suriname fysiek en ecologisch uitholt, kijken we weg van de meest duurzame melkkoe die we in handen hebben: ons eco- en cultuurtoerisme.

Waar goudwinning een eindige roofbouweconomie is die onze rivieren en ecosystemen vernietigt, biedt toerisme een hernieuwbare bron van deviezen en werkgelegenheid. Uit onderzoek van UnitedNews blijkt dat het Surinaamse toerisme potentieel honderden miljoenen dollars op jaarbasis kan opleveren. Maar zolang de sector blijft steken in institutionele verwaarlozing, ontbrekende digitale betaalinfrastructuur en ad-hoc acties, verkwanselen we ons groene leven voor snel goud.

De ecologische rekening van de goudsector is inmiddels schrikbarend en direct zichtbaar in ons landschap. De Marowijnerivier is door grootschalige

gouddelving en slibspoelingen zwaar aangetast, het Stuwmeer bij Brokopondo en Brownsberg kampt met constante druk van giftige loossystemen, en recent heeft de extreme vergiftiging in de Saramaccarivier aangetoond hoe kwetsbaar onze drinkwatervoorziening en de daarbijhorende voedselvoorziening zijn geworden. Goud levert snelle dollars op voor een selecte groep, maar het vernietigt het maagdelijke regenwoud waarop de toekomst van ons land moet rusten. De afbeelding herinnert ons aan wat we dreigen te verliezen: het kapitaal dat Suriname uniek maakt op de wereldkaart.

Met ruim 250.000 internationale bezoekers en diaspora-reizigers per jaar krabbelt het toerisme gestaag op, maar de gemiddelde besteding per toerist blijft ver achter bij het potentieel. Waar een ecotoerist in landen als Costa Rica gemakkelijk 1.200 tot 1.800 US-dollar uitgeeft, levert de sector in Suriname momenteel slechts 150 tot 200 miljoen US-dollar op.

Als Suriname zijn huiswerk op orde brengt en doorgroeit naar 350.000 tot 400.000 hoogwaardige bezoekers, kan de sector

doorgroeien naar 450 tot 600 miljoen US-dollar op jaarbasis. Belangrijker nog: dit geld vloeit niet naar illegale goudzoekers of buitenlandse kapitaalverschaffers, maar belandt rechtstreeks bij lokale hotels, taxi’s, gidsen, bootmannen, oord-eigenaren, ambachtslieden, horeca en de nationale staatskas.

Dat we die potentiële miljardenstroom laten liggen, ligt aan hardnekkige knelpunten op de grond. Suriname beschikt nog steeds niet over één centrale nationale website waar toeristen hun reis kunnen plannen en digitaal kunnen betalen. Bij hotels, restaurants en resorts in het binnenland én in Paramaribo zijn online betalingen met internationale creditcards vaak onmogelijk, waardoor buitenlandse bezoekers gedwongen worden met grote bedragen aan contanten rond te lopen. Daarnaast ontbreken structurele overheidssubsidies voor de sector, is de logistiek tussen bus, boot en binnenlandse vluchten niet geïntegreerd, en ontbreekt het aan een eenduidige landelijke branding. Mooie initiatieven en promotiecampagnes zijn waardevol, maar zonder een fundament waarin de publieke en private sector samenwerken, blijft toerisme een belofte zonder

rendement. Het plaatsen van toerisme tegenover de goudsector is geen romantische illusie, maar kille economische noodzaak: het is tijd dat we stoppen met het vergiftigen van onze eigen rivieren en kiezen voor de enige goudmijn die nooit opraakt.

UNITEDNEWS