175 jaar Coronie: Doris Rigters, de voetbaltrainer die generaties jongeren liet dromen

De 69-jarige Doris Rigters heeft jarenlang een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van jonge voetballers in Coronie. Als een van de vrouwelijke trainers die zowel meisjes als jongens begeleidden, bracht zij generaties jongeren discipline, verantwoordelijkheidsgevoel en liefde voor de sport bij.

Verschillende van haar voormalige pupillen bereikten later de Surinaamse hoofdklasse en sommigen deden internationale ervaring op. Toch heeft Rigters naar eigen zeggen nooit een officiële onderscheiding ontvangen voor haar inzet.

In het kader van 175 jaar naamsverandering van Coronie blikt een jeugdvertegenwoordiger van het district terug op haar bijzondere bijdrage aan de sport en de jeugdontwikkeling. In een persoonlijk eerbetoon, gebaseerd op een gesprek met Rigters, pleit de jeugdvertegenwoordiger ervoor dat haar jarenlange inzet alsnog officieel wordt erkend.

Rigters werd geboren op 28 september 1957. Haar belangstelling voor voetbal ontstond al op jonge leeftijd. Ze groeide op in een familie waarin de sport een belangrijke plaats innam.

Haar broers en neven voetbalden en al snel wilde zij zelf ook meedoen.

Na een periode in Paramaribo, waar ze de avondhandelsschool bezocht, keerde ze terug naar Coronie. In 1982 speelde ze bij het damesvoetbalteam Sportiva, dat later bekendstond als Moderna.

Hoewel Rigters zichzelf niet als een uitzonderlijk goede voetbalster beschouwt, ontdekte ze dat haar kracht vooral lag in het begeleiden van anderen. Ze begon jongere speelsters te trainen en legde daarmee de basis voor een lange carrière als voetbaltrainer.

Van Adjoema tot Wi Moksi Rigters richtte later haar eigen meisjesteam op, dat de naam Adjoema kreeg. Achter die naam schuilt een bijzonder verhaal waarin wijlen Joan Esajas een belangrijke rol speelde.

Esajas was niet alleen haar nicht en beste vriendin, maar ondersteunde ook de voetbalactiviteiten. Ze hielp onder meer met het vervoeren van speelsters naar trainingen en zorgde ervoor dat de meisjes na afloop weer thuis konden komen.

Volgens

Rigters ontstond de naam Adjoema nadat het meisjesteam tijdens een wedstrijd met een groot aantal doelpunten had gewonnen. Esajas reageerde enthousiast met de woorden: “We pepre deng do!”, waarmee ze bedoelde dat de speelsters hun tegenstanders flink hadden aangepakt. De uitdrukking verwees naar de pittigheid van peper en vormde de aanleiding om het team Adjoema te noemen.

Voor de jeugdvertegenwoordiger die Rigters interviewde, kreeg dit verhaal een persoonlijke betekenis. Esajas was namelijk diens oma en verzorger. Tijdens het gesprek werd duidelijk welke rol zij achter de schermen had gespeeld bij de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal in Coronie.

De activiteiten van Rigters bleven niet beperkt tot meisjesvoetbal. Ook jongens benaderden haar met het verzoek een team op te richten. “Tren, kow opo wan team!”, vroegen zij haar. Rigters ging op dat verzoek in en richtte Youth Stars op, een jongensteam dat later de naam Wi Moksi kreeg.

De belangstelling groeide snel.

Op sommige trainingsdagen stonden volgens Rigters ongeveer vijftig jongeren op het veld. Om iedereen voldoende aandacht te geven, verdeelde ze de trainingen over verschillende leeftijdsgroepen.

Discipline en schoolprestaties stonden voorop Voor Rigters draaide voetbal nooit uitsluitend om winnen. Ze beschouwde de sport ook als een middel om jongeren belangrijke waarden bij te brengen. Discipline, respect, verantwoordelijkheid en het nakomen van afspraken stonden centraal tijdens haar trainingen. Daarbij besteedde ze nadrukkelijk aandacht aan de schoolprestaties van haar pupillen.

Jongeren die hun schoolwerk verwaarloosden, konden daarvan de gevolgen ondervinden tijdens de voetbaltraining. Rigters wilde daarmee duidelijk maken dat een sportieve carrière niet losstaat van onderwijs en persoonlijke ontwikkeling.

De jeugdvertegenwoordiger, die zelf enige tijd aan haar trainingen deelnam, bevestigt dat Rigters regelmatig informeerde naar de schoolresultaten van haar spelers. Die aanpak heeft volgens het eerbetoon bijgedragen aan de ontwikkeling van verschillende voetballers die later op hoger niveau actief werden.

Rigters noemt onder

anderen Jamilio Rigters en een speler met de voornaam Bjorn als voorbeelden van voormalige pupillen op wie zij trots is. Wanneer ze ziet dat jongeren die ooit bij haar begonnen verder zijn gekomen in het voetbal, geeft haar dat veel voldoening. Tijdens het interview vertelde ze lachend dat haar hoofd dan zo groot wordt van trots dat ze bijna geen pet meer kan dragen.

Kampioenschap met Adjoema Ook sportief behaalde Rigters resultaten met haar teams. Met het meisjesteam Adjoema veroverde ze een kampioenschap. Het jongensteam Wi Moksi eindigde op de tweede plaats tijdens de kampioenschappen in Coronie en plaatste zich daarmee voor het interdistrict.

Hoewel het team daar niet het gewenste verdere resultaat behaalde, behoort deze prestatie tot haar dierbare herinneringen. Volgens Rigters zijn de contacten met haar voormalige spelers minstens zo waardevol als de behaalde prijzen.

Verschillende oud-pupillen spreken haar nog altijd aan als trainer. Sommigen vragen zelfs

wanneer ze opnieuw een voetbalteam zal beginnen. Rigters mist het trainen naar eigen zeggen nog weleens. Door lichamelijke klachten kan ze niet meer dezelfde activiteiten verrichten als vroeger.

Toch is haar belangstelling voor voetbal onverminderd groot. Ze denkt dat er zelfs vandaag nog voldoende belangstelling zou bestaan om meerdere teams samen te stellen wanneer ze opnieuw met trainingen zou beginnen.

Vrouwelijke trainer liet zich niet tegenhouden Rigters was in Coronie ook een opvallende verschijning doordat zij als vrouw zowel meisjes als jongens trainde. Volgens haar waren er destijds weinig vrouwelijke trainers die zich bezighielden met het begeleiden van jongensteams.

Zelf maakte zij daarin geen onderscheid. Voor Rigters ging het erom dat een trainer over voldoende kennis beschikte en jongeren verder kon helpen, ongeacht of die trainer een man of vrouw was. Met die instelling wist ze jarenlang respect af te dwingen bij haar spelers.

Haar liefde voor voetbal is

ook buiten het trainingsveld zichtbaar. Rigters is een groot bewonderaar van Lionel Messi en een uitgesproken supporter van FC Barcelona. Tijdens het interview volgde ze zelfs een wedstrijd van de Spaanse club. Toen de jeugdvertegenwoordiger vroeg of het gesprek haar niet stoorde, antwoordde ze opgewekt dat Barcelona al met 2-0 voorstond.

Ook vertelde ze trots dat een van haar voormalige pupillen, die op professioneel niveau voetbalt, de gelegenheid kreeg om met Messi op de foto te gaan.

Pleidooi voor officiële onderscheiding Ondanks haar jarenlange betrokkenheid bij de voetbalsport heeft Rigters naar eigen zeggen nooit een officiële onderscheiding ontvangen. Wel werd ze ooit op haar verjaardag bij het voetbalveld gehuldigd tijdens een bijeenkomst die door een neef was georganiseerd.

Volgens de jeugdvertegenwoordiger doet die beperkte erkenning geen recht aan haar bijdrage aan de ontwikkeling van jongeren in Coronie. In het persoonlijke eerbetoon wordt daarom gepleit voor een bijzondere officiële onderscheiding, bij

voorkeur zelfs een hoge onderscheiding van de president van Suriname.

Daarbij wordt benadrukt dat het niet uitsluitend gaat om sportieve prestaties. Rigters heeft jongeren gedurende vele jaren begeleiding geboden, hen geholpen hun talenten te ontwikkelen en bijgedragen aan hun persoonlijke vorming.

De jeugdvertegenwoordiger vindt dat dergelijke maatschappelijke bijdragen meer waardering verdienen, juist wanneer mensen zich jarenlang buiten de schijnwerpers hebben ingezet.

Boodschap aan jongeren: blijf gedisciplineerd Aan het einde van het gesprek richtte Rigters zich tot jongeren die dromen van een professionele voetbalcarrière. Ze riep hen op hun talent serieus te nemen, hard te werken en gedisciplineerd te blijven. Ook benadrukte ze het belang van goede keuzes en het vermijden van drugs en alcohol.

Rigters hoopt dat meer jongeren uit Coronie en andere delen van Suriname kunnen doorstromen naar de hoofdklasse en uiteindelijk internationaal doorbreken. Daarbij noemde ze internationale voetbalsterren als Neymar en Endrick als voorbeelden van spelers die laten

zien dat afkomst of beperkte mogelijkheden niet hoeven te bepalen hoe ver iemand kan komen.

Voor Rigters blijft de ontwikkeling van jongeren het belangrijkste resultaat van haar trainersloopbaan. Het eerbetoon aan haar maakt deel uit van de aandacht voor 175 jaar naamsverandering van Coronie.

Volgens de jeugdvertegenwoordiger moet bij die gelegenheid niet alleen worden stilgestaan bij de geschiedenis van het district, maar ook bij de mensen die door hun inzet een blijvende bijdrage hebben geleverd aan de gemeenschap.

Doris Rigters behoort volgens de jeugdvertegenwoordiger tot die groep. Haar nalatenschap bestaat niet alleen uit kampioenschappen en voetballers die hogere niveaus bereikten, maar vooral uit generaties jongeren die bij haar leerden dat talent, discipline en doorzettingsvermogen hand in hand gaan.

Door Sercheenio Moeljakarta, jeugdvertegenwoordiger van Coronie