WAT SURINAME KAN LEREN VAN HET ARUBAANSE TOERISMEDILEMMA EN DE VALKUIL VAN MASSATOERISME

ANALYSE: UNITED REDACTIE

De discussie over toerisme op Aruba toont pijnlijk aan wat er gebeurt als een eiland volledig afhankelijk wordt van een economische monocultuur.

Het actuele debat over toerisme op Aruba gaat tegenwoordig over veel meer dan alleen het aantal hotelkamers of vliegbewegingen. Waar het eiland decennialang koos voor maximale kwantitatieve groei, staat het beleid nu onder grote druk door toenemende maatschappelijke onrust over de maatschappelijke en ecologische draagkracht. De bekende protestleus ‘No More Hotels’ is inmiddels verbreed naar diepe zorgen over de woningmarkt, waar de sterke opkomst van particuliere vakantieverhuur via platforms als Airbnb ervoor zorgt dat betaalbare huurwoningen schaars worden voor de lokale bevolking. Daarnaast kampt de fysieke infrastructuur regelmatig met capaciteitsproblemen rond afvalverwerking en waterzuivering, terwijl populaire natuurgebieden en het mariene milieu steeds zwaarder worden belast. Ook op de arbeidsmarkt leidt de voortdurende expansie van resorts tot een permanente vraag naar personeel die de eigen bevolking niet

meer kan opvangen, wat een instroom van arbeidsmigranten stimuleert en de druk op openbare voorzieningen zoals de zorg en het onderwijs verder vergroot.

Als antwoord hierop verschuift de Aruba Tourism Authority haar koers van puur bestemmingspromotie naar actief bestemmingsmanagement. De overheid probeert de verdere bouw van grootschalige accommodaties aan banden te leggen en richt zich via marketing specifiek op de zogenaamde ‘high-value’ toerist, die gemiddeld meer uitgeeft en minder druk legt op de natuur. Ook wordt gekeken naar een strengere regulering van vakantiewoningen en een betere ruimtelijke spreiding van bezoekers over het eiland om drukke zones te ontlasten. De kern van de huidige Arubaanse discussie draait niet meer om de vraag of toerisme nodig is voor de welvaart, maar om het vinden van een evenwicht waarin de economische opbrengsten opwegen tegen de aantasting van de leefbaarheid en kwaliteit van leven voor de eigen inwoners.

Bovendien groeit de sector op Aruba vooral

in volume en niet in waarde, wat leidt tot een enorme druk op de infrastructuur, de leefomgeving en de woningmarkt.

Suriname heeft het unieke voordeel dat het zich in een geheel andere uitgangspositie bevindt en niet hoeft te vervallen in dezelfde valkuilen. Met een rijk regenwoud, een hoge biodiversiteit en een uniek cultureel erfgoed heeft Suriname geen behoefte aan grootschalige resorts of massale cruisehavens. Om de sector duurzaam en winstgevend in te richten, moet Suriname vanaf de start kiezen voor een strategie van hoge waarde en lage impact. Dit betekent dat de focus moet liggen op hoogwaardig ecotoerisme en cultuurreizen, waarbij bezoekers langer blijven en gemiddeld meer besteden.

Om te voorkomen dat verdiende buitenlandse valuta het land meteen weer verlaat, is het essentieel om de lokale keten te versterken: het voedsel en de diensten in de toeristische sector moeten zoveel mogelijk afkomstig zijn van Surinaamse boeren, producenten en lokale ondernemers.

Daarnaast moet de overheid lokaal eigenaarschap in de districten en het binnenland stimuleren via gerichte ondersteuning voor kleinschalige lodges, boetiekhotels en gidsen.

Door nu al duidelijke grenzen te stellen aan de draagkracht van natuur- en cultuurgebieden, kan Suriname voorkomen dat de leefomgeving aantast. Het Arubaanse model laat zien dat kwantitatieve groei uiteindelijk op grenzen stuit; Suriname krijgt de kans om te kiezen voor kwalitatieve, duurzame ontwikkeling die de eigen economie en bevolking op lange termijn echt versterkt.

UNITEDNEWS